Kendime... (Zamanın Dışında)
Her şeyi çözmek veya bir yerlere yetişmek zorunda olmadığımı kabul ediyorum.
Dünya benim hızımla ilgilenmiyor. Zaman akıp gidiyor ve ben bazı günlerde sadece duruyorum. Bunun bir erteleme hastalığı, bir başarısızlık ya da bir eksiklik olması gerekmiyor. Sadece duruyorum.
Kendi üzerimde kurduğum o görünmez baskıyı fark ediyorum: Hep daha fazlasını bilmek, hep eyleme geçmek, hep bir şeyleri düzeltmek... Zihnim sürekli bir şeyleri baştan inşa etmem gerektiğini söylüyor. Oysa hayat, sürekli tamir edilmesi gereken bozuk bir mekanizma değil.
Geç kaldığım hiçbir şey yok, çünkü varılması gereken ortak bir hedef yok.
Başkalarının telaşı bana ait değil. Kendi içimdeki o sessiz ritmi dinlemeyi, ne çok hızlı koşmayı ne de durduğum için kendimi suçlamayı seçiyorum.
Bir şey yapacaksam, bu bir hırsın veya korkunun iteklemesiyle değil; sadece yapılması gerektiği için, sükunetle olacak.
Ağır, iddiasız ve gösterişsiz.
Buradayım. Olduğum kadarıyla.
Yorumlar (1)