​Dünya benim hızımla ilgilenmiyor. Zaman akıp gidiyor ve ben bazı günlerde sadece duruyorum. Bunun bir erteleme hastalığı, bir başarısızlık ya da bir eksiklik olması gerekmiyor. Sadece duruyorum.

​Kendi üzerimde kurduğum o görünmez baskıyı fark ediyorum: Hep daha fazlasını bilmek, hep eyleme geçmek, hep bir şeyleri düzeltmek... Zihnim sürekli bir şeyleri baştan inşa etmem gerektiğini söylüyor. Oysa hayat, sürekli tamir edilmesi gereken bozuk bir mekanizma değil.

​Geç kaldığım hiçbir şey yok, çünkü varılması gereken ortak bir hedef yok.

​Başkalarının telaşı bana ait değil. Kendi içimdeki o sessiz ritmi dinlemeyi, ne çok hızlı koşmayı ne de durduğum için kendimi suçlamayı seçiyorum.

​Bir şey yapacaksam, bu bir hırsın veya korkunun iteklemesiyle değil; sadece yapılması gerektiği için, sükunetle olacak.

​Ağır, iddiasız ve gösterişsiz.

​Buradayım. Olduğum kadarıyla.