İnsan En Çok Kendinden Giderken Sessizleşiyor

Bazı gidişlerin kapısı çarpılmaz. Valiz hazırlanmaz. Son kez sarılınmaz. Kimse arkasından bakmaz. İnsan bazen bir yerden değil, kendinden gider. Önce sevdiği şeylere karşı heyecanını kaybeder. Sonra eskiden saatlerce anlatacağı şeylere “boş ver” demeye başlar. Bir şarkıyı yarıda kapatır. Mesajlara geç cevap verir. Aynada kendisine biraz daha kısa bakar. Ve kimse bunun bir gidiş olduğunu anlamaz. Çünkü bedeni hâlâ oradadır. Masaya oturur. Kahvesini içer. İşe gider. Gülebilir bile. Dışarıdan bakıldığında hayat devam ediyordur. Oysa insanın içinde bazen kimsenin duymadığı taşınmalar olur. Bir odadan diğerine değil; bir zamandan başka bir zamana taşınırız. Eski hâlimizi orada bırakır, yanımıza yalnızca taşıyabildiğimiz kadarını alırız. Belki büyümek dedikleri şey de biraz budur. Her şeyi iyileştirmek değil. Bazı şeylerin artık iyileşmeyeceğini kabul edip yine de yaşamaya devam etmek. Eskiden ben, insanın en çok başkaları tarafından terk edildiğinde yalnız kaldığını sanırdım. Şimdi başka türlü düşünüyorum. İnsanın en büyük yalnızlığı, bir gün dönüp kendisini bıraktığı yerde bulamamasıdır. — Arya Soysal