Kayıp Yankılar

Onu ilk defa Kadıköy vapurunda gördüm. 9:15, bilemedin 10 vapuruydu...
Martıların çığlığı, insanların telaşı ve denizin bitmek bilmeyen griliği arasında fark ettim onu. Bir köşede oturuyordu; dalgın bir şekilde suya bakıyordu. Belki de bakmıyordu, ama o an öyle gelmişti bana. Çaresizlik, bir insanın omuzlarında nasıl bu kadar görünür olur, anlayamamıştım. Yüzündeki hüzün o kadar gerçekti ki, bir an ona dokunup "Her şey iyi olacak," demek istedim. Ama sustum. Çünkü ne ben iyiydim ne de her şey iyi olacak gibiydi.

Vapur bir an için hayatın ta kendisi gibi geldi bana.
Her yolcunun bir gideceği yer, bir hikâyesi vardı. Ama onun... Onun hikâyesi yok gibiydi. Sanki bir süreliğine dünyaya bırakılmış, sonra da unutulmuş biriydi. Gözleri... Evet, gözleri anlatıyordu her şeyi. Bir şey kaybetmişti, ya da birini. Ama kim olduğunu bilmek mümkün değildi. Ben, hiç tanımadığım bu insanda kendimi gördüm. Çaresizliğini gördüm. İnsan, başkasının çaresizliğini görüp kendi acısına mı tutunur?

O gün hayatımın bir dönüm noktasıydı, ama bunu o an fark etmedim.
İstanbul, koca bir yutucu gibi, hepimizi içine çekip bir yere savuruyor. Bizse bu savruluşlarda kim olduğumuzu, ne olduğumuzu unutuyoruz. Ama o... O unutmuş değildi. Aksine, o kadar hatırlıyordu ki, hatırlamak onu ezmişti. Kadıköy iskelesine yanaşırken vapurun sallantısıyla irkildim. Kalktım, ama o kıpırdamadı. Gözlerimi kaçırdım. Çünkü bir insanın hüznüne bu kadar yakından bakmak cesaret isterdi. Ve ben o cesareti bulamamıştım.

O günden sonra her şey değişti.
Onu bir daha gördüm mü, bilmiyorum. Ama görmesem de hep aklımdaydı. Kadıköy’de, Moda’da, sokak lambalarının altında, gece vakti çalan bir kemanın ezgisinde... Hep onun yüzünü aradım. O yüzü gördüğümde anladım ki insanın yalnızlığı sadece kendine ait değilmiş. Yalnızlık bazen karşılıksız bir aşka dönüşüyor, bazen de geç kalınmış bir hikâyeye.

Bugün burada, bu mikrofonda konuşuyorsam, sebebi o.
Çünkü birini unutmaya çalışırken, kendimi kaybettiğimi fark ettim. Bazen biri size aşık olur ve siz ona bakmazsınız. Bazen siz birine aşık olursunuz ve o, size bakmaz. İşte bu yüzden buradayız. Çünkü hepimiz, bir başkasının gözlerinde kendimizi bulmayı beklerken, en çok kendimizi kaybettik.