224 (today, tomorrow, forever)

Seninle aynı şehirde yaşasam, o şehri rehin alırım…

Büyülü bir yolculuktu bu… Işık, rüzgâr, gece, sonbahar ve sen. Kimsemin olmadığı şu dünyada bir alemdin sen. Kimseyi sevmedim gözlerini sevdiğim kadar. Mana içinde mana idin sen. Gülüşünü sevdiğim kadar, sevmek istemedim hiçbir şeyi. En çok seni, en çok seni sevmek istedim hep. Çünkü; Irmaklardan, bozkırlardan, dağlardan, bulutlardan ve aşktan büyüktün sen.

               Yıldızların, ayın sustuğu o gece gözlerinde söyledik en güzel şarkımızı. Çiçekler rüzgârın tınısıyla eşlik ediyorlardı bize. Sen gülümsedikçe topraktan yenileri diriliyordu. Kahkahanla ışıldıyordu yıldızlar ve gökyüzü. Konuşuyordu sanki her şey bizimle. O gece zaman durmuştu, kalbimizden başka. Kalbin her zamankinden daha büyük fısıldıyordu cümleleri. Uzaktı çocukluğumuz ve şimdi ellerimizde. Çiçeklerin içinde el ele koşturuyorlardı. O gece iki deli çocuk koşuyorlardı birbirine. Ay, bulutların arasından sıyrılıp gülümsüyordu. Bütün uzaklar yakınmış gibi. Bütün imkansızlıklar yokmuş gibi...

 “Seni seviyorum Kadın” dedin ansızın.

“Seni seviyorum Adam” dedim

Zaman orada o ana hapsolmuştu.

Biz sustuk.

Gece konuştu…