Sana bunları özlemlerin en korkunç, en sessiz vaktin de aklım ve tüm hücrelerimle sana vardığım ve senden gidemediğim en hakiki yer olan kalbimden yazıyorum.

              Bir anlık da olsa sadece bir an gözlerinin yadsınamaz gerçeğine denk geldiğim o vakitten itibaren, kalbimin artık yalnızca nasıl da sana yalnız sana ait olduğuna toprak, gökyüzü, ağaçlar, akan sular sesler ve tüm sessizlikler tüm alem ile şahitti artık. Savrulup duruyordu kokun tüm evren üzerinden bendime. Saçlarımdan tırnağıma kadar sen kokuyordu artık ruhum. Tüm sesler susmuş, dünya artık nefes alıyordu varlığınla. İster ayrılık ister ölüm gayrı yitirmişti her şey manasını.

              Yalnızlığımı dindiren ruhun Babası, yetim yanlarımın şefkatli hali, bir evin eşiğinde çocuğuna sarılmayı bekleyen Anne muradı…Bu garip dünyadan gittiğim de avuçlarımda ellerinin çocuk kalma sevinci. Gözlerinden gözlerime düşen ilahi güç kudreti.

              Tam da akşamüzeri geliyorsun aklımın almadığı vakitlere meydan okurcasına. İnce hüzünler bırakıyorsun henüz bitmemiş cümleler ardında. Gölgelerin uzanıp yalnızlığı öptüğü bu öksüz vakitlerde tam da seni sakladığım o ıssız yerde bekliyorsun. Gün ağarıyor ardında. Resmini çizdiğim kentlerde saklıyorum gelmeyişlerini. Gülüşleri gamzelerine dolan, sözleri gözlerinde birikmiş, ince bir eziklik seziyorum kalbinin kırılmış umutlarında. Sensizliği bilmenin yanında, bilmek artık hiçbir yalnızlığa benzemiyordu.

              Sevginin ana dili bir olmak, birlik içinde olmaktı. Herkesin kendi dünyasında yaşadığı bu evren de ben seninle başka alemlerdeydim. Bu alem ki en üst mertebe de hiçliğe kavuşmak içindi belki de. Sesimi bir gece gözyaşlarıyla yıkayarak, adını bilmeden dua ile çağırandım. Ki insan en çok yakınlarından beklerken sevgiyi en çok onlardan ölümü öğrenirken, ben hiç bilmediğim bir adamın sevgisini Allah’ın rızasıyla bekleyendim. Gelir diye her gün duaların bin bir çeşidini öğrendim. Evlerin yalnız eşyalardan olma yapılmadığını öğretemedim kimseye. Kalbiyle sevenlerin evinde yalnız çiçekler kokar. O rayiha yalnız sevenler ile ortaya çıkar. Kimseye öğretemedim. Varlığın bunları birlikte yapmaya bir an ikna etmişti. Ama…

               Çınarları sabah duasına uyandıran serçelerin evimize misafir olacağı bir hayaldi benimkisi. Şimdi içimde kirpiklerinin ıslak uğultusu. Kalabalıklar içinde yalnız kalma cezası. İnsanlar içinde tek başına boğulmuş hissi. Seslerden soğuk bir sessizlik telaşı. Merhametin, uykusuzluğun, unutulmaya yüz tutmuş gülüşlerin, dilsiz toprağın, sürekli savrulan rüzgârın, durmadan akan suyun, göklerin ardına çekilen dağların sensizliği… ben yapamıyorum Mavinin Efendisi, Onların yerine de konuşuyorum seninle- ama (içimden…)

              Gözlerinden gülüşüne sızan gamzeli çöl. Ayrılık ne! Unutmak nedir! kimin haddinedir söyle! Kime yakışır ki ayrılık? O çölde kaybolmak uğruna sana varabilmeyi göze almaktır Aşk. İnsan nasıl kaybeder kendini, senden uzak olmak ruhu aramak değil miydi yıllarca.  Bilmezsin. Sen bilmezsin ki bu kalp evvelinden beri seni söyler, seni çağırır, seni arar.

Şimdi bu amansız sancı ile seni hangi çölde, hangi diyarda, aramalı söyle?

Varlığın hangi çölün ortasındaki vahayı sevindirir söyle…

O gece gamzenin sol yanına usulca dokundum
Gözlerinin inci karasına habersiz bir yitik kalp bıraktım
Yıldız uzaklığınca, güneş sıcaklığında, taze toprak kokusu ferahlığında
Bir düş gerçekliğine döndü adın
Durup dururken aklımı zorlayan hülyalı yüzünde
Aşkın tarifi belirdi 
Ne yana dönsem uçarı gülüşün
Başımda koca bir sen uğultusu ile 
Sesinin nefesini özledim

Ey umudumun siyah atlısı
Bu dilsiz uzaklığında
Eğme kirpiklerini gönlüme 
Araya karanlık yollar düşüyor
Bir iç çekiş kadar uzun oluyor özlemin sancısı
İncecik türkülere karışıyor yüzün
Gamzenin gölgesine sığınıyor bir eksik hüzün
Sonrası soluk soluğa şiirler doğuyor 
Şu en çok gelmene yakın saatlerde
Zaman vaktini tamamlıyor  
Merhaba diyor kalbim vakitsiz aşkın vaktine
Merhaba Kalbim
Merhaba…

İnce bir ayrılığın habercisi bu
Ilık ılık damarlarıma dolan
Anka-ı Aşk yolunda.
Sahi! Hangi şehrin,

 hangi sokağını sevindiriyorsun şimdi

Seni arıyorum, gözümün gördüğü her yerde
Düşüncelerim beyhude bir boşlukta şimdi.
Sesinin huzuruna karıştığımdan beri başka ses işitmek istemez olmuşum
Anlıyorum. Anlıyorum çünkü; 
Senden sonra tüm sesler değişmiş gayrı

Bu hikâye’ de Neredesin diye sormuştun?
Bir yara gibi sızlayan kalp ağrısının eşiğinde
Bilinmez bir yoldaymışım
Birer düş damlasında, birkaç gün de mutlu habercilere dönüşen
İçindeki O kız çocuğuyla barışan
Kalbi yeniden dirilen bir Anka’ ymışım

Kalbinin kırıklarından dağ olan bu kadını
Yüreğinin ince yerinden sarmıştın
Biliyorum,İncinmişsin! İncitmişim!!!

Boyları kırık söğüt dalları arasında
İncittiğim yerdeyim, bilmeden
Bilesin ki incittiğim o kalbin
Sessizliğindeki huzuradır vuslatım
Duy, anla kalbimin içindeki hüznü
Yalnızlıkla baş etmiş kalbe
Varlığını anlatamamanın garip sevincidir belki de bu
Öyle dilsiz ki kuyusu gecenin
Ve ay karanlık çatılarda uğuldayan yalnızlık
Avazı kederi biçimleyen elçileri gecenin
O Anka kuşları… Anka kuşları…

Neredesin!

Kalbin, gamzeli gülüşünün ardındaki şefkatli gülüşün
Nerede sesin!

Nerede süzülülüp sesler içinden en güzeli
Sesin bir usul su yolu dünyanın alnında
İçinden ömrüm akan, içinden ömrüm akan.

Suçlusuymuş gibi en derin sessizlikte ilan ederdik aşkın kıyametini

Kaçınılmaz bir sonmuş gibi

İçine hapsolmuş görürdük birbirimizi

Kimi sevgisizlik, kimi nefret, kimi öfke içinde

Benim olduğum masalarda ise aşk yeniden doğardı inatla bir daha adınla!

Adınla yükselirdi kalabalık

Ertelenirdi o içimizdeki bütün yalnızlıklar

Bakışlarım ele verirdi çoğu zaman

Susmak saklamak isterken seni

Yadsınamamış bir gerçeklikte

Her masada yanıma otururdu hayaletin

Her anlatılan hikâye de

Her imkânsız sonda

Her çıkmaz sokaktan sen geçerdin

İzahı mümkün olmayacak bir hıçkırıkla

Gözyaşları sabahı uyandırmaya çağırırdı

Herkes uyanırdı bir sen uyanmazdın o kör uykundan

Masalar da dolaşan peçetelerde yazardı kırık kalemimin sen kokan cümleleri

Üzeri çizilmiş, ıslak kaybolmuş mürekkep arasında rastlarlardı izine

Her kadehin karşılığına bir şiir yazdığımı, bilmeden ayrılırdı masadakiler

Ben o gece imkansızlığın hazin yüzünü

Üzerine su dökülmüş peçetenin mürekkebine bıraktığım da anlayacaktım

Nereye gitsem de benimle gelecek olmanı

Herkes anlayacaktı, yine bir sen anlamayacaktın bu aşkın imkânsız yanını

 Keşkelerin ardınca kapatılmış kapılar

Ve ardında hiç açılmamış yalnız bırakılan mektuplar

Küflü karanlık bir oda iki kalp ve gece

Sessiz aralarında konuşuyorlar

Keşke sende bilseydin sevmeyi

Yürümeyi bilmek ağır bir telaş

Ve merdivenler hep daha çok

Çok erken biliyormuşum gibi her şeyi

Alıp karşıma konuşamıyorum seni

Keşke sende bilseydin her şeyi

Sessizliğe kabuk bağlamış insanları öldürürdü duvarlar

Ki duvarlar en çok konuşulmadığında anlaşılanlar

Ancak uyurken nefes alır kırlangıçlar

Bir düğüm üzerinde dolanır durur sesler

Keşke sende bilseydin beni

Adın dilime düğümlü bir zahir

Ben bilmem dedim sana söz,cümle, kelam,mana dahil

Bir seni tanımak istedim yıllarca

Bir seni bilmek, yalnızca seni

Keşke yalnız sende sevseydin beni

              Solgun umutlarımın sabahına bir başkaldırı bu iklimin esmeyen rüzgârı. Aklım dilimin varamadıklarında hala. İçimin keder yükü oturuyor avare bir uçuruma karşı. Umarsız ufuklarda beliriyor yüzün. Binlerce pencere yükseliyor kalbimin el değmemiş yerlerine. Bir ışık yağmuru başlıyor göğümde, sen geçiyorsun her pencerenin altından. Yüzüme dökülüyor ışıkların gölgesi. Her bir tanesine sarılır gibi selamlıyorum gelişlerini.

              Yüzünü uzak tut artık yüreğimden. Gelişigüzel rüyalardan. Ansızın beliren hayal-i sulietlerden. Geçsen, gitsen bu dünyadan çok uzağa. Tat alamıyorum gayrı varlığından. Yokluğunun sancısından. Bir kuş gibi titreyen yüreğimden gitsen, uzaklara. Türkülere bulanmasa artık yüzün. Çıksan aklımın kuytu derinliklerinden. Düşlerimin iç çekişlerinden. Umutlarımın ıssız kıyısını terk etsen artık. Dilsiz uzaklıklarını alıp gitsen kendinden çok uzağa.

              Senden evvel bir şiir sessizliğiymişim ben. Yıllar ki akşam olunca sızardı yalnızlığa. Bir girdap düşerdi sol yanıma, hakkıymış gibi. Hakkıymış meğer. Aynı keder saatinde dengesini şaşardı yelkovan, akrep ise hep aynı yerde. Bir o kadar yakın, bir o kadar uzaklaşarak. Her gün heybeme biraz daha ağır düşerek. Ayrılığın incesi böyle böyle sızıyormuş meğer. Bir o kadar uzak, bir o kadar yakın.

              İmkansızlığına bir yas içindeyim. Kirpiklerimde dolaşıyor yağmur bulutları. Ama akmıyorlar bin şükür. Bedenimde geçmeyecek bir yorgunluk ile varlığın ağır imtihan. Yine de vazgeçmeyi anlattım kalbime. Biliyor musun? yine de vazgeçmeyi öğrendim. Yine de vazgeçmeyi öğrettin kalbime,

Derin bir ah,

Derin bin “ah” ile.

Gökyüzü karanlık kokuyor şimdi

Yüreğim yalnızlığın eşiğine beş kala

Sevmenin soğumasına bir adım uzaklıkta

Bir mutsuzluk ki sorma!

Acılardan yoğrulma

Canı çekiliyor insanın be!

Ağlamalara boğulmak istiyor da, gururundan bir nebze olsun eksiltmiyor

Eksiltemiyor…

Uyumalara direnen gözler peydah oluyor sonra

Acısı normalleşiyor insanın

Ya da normal olana boyun eğmekle başlıyor veda

“Veda” diyorsun adına

Gelmişine, geçmişine, sevgisine, zamansızlığına, olmayışına sövemiyorsun da

Bir kuru vedadır diyorsun adına

Bir Veda ki sorma

“Öldüm Ağlasam Ne olur “azabında

Bir kere ölsen bin kere ölmekten iyidir diyorsun

Ama ölmüyorsun, iyi ki de ölmüyorsun

Ölmek de bir vedadır sonuçta.

Ama önce onun öldüğünü bilmek

Mezar taşına biriken mektupları bırakmak istiyorsun bir bir

Böyle böyle anlaşılmayı bekleme tesellisi

“Anlaşıldım şimdi artık bak” demek vedası

Vedası, en güzel olanını karşılama telaşında

Mektuplar toprağa karıştığı vakit biliyorsun  

Bu bir vedanın en güzel sonu

Toprağa, kalbinin gözyaşlarının karıştığı

Hiç olacak iş mi?

Veda en güzel kavuşmasına teslim oldu

 Ayrılık diyorsun ya adına

 Dilinde bin eksik cümlelerle

Vedası zor bir ayrılıktı bu…

En ince yerinde şimdi sözün

Aklım ermez düşüncelere

Düşündüklerine

Umarsızca kalbimi delip geçmelerine

Bu girdap, bu sonsuz yalan, kahreden cümle eksikliklerine

Ayrılık! Sevgilim

En karanlık gecenin sabahı

Bir sonbahar gibi, dökülüyor yaprakları

Yüreğimin el değmemiş mahzenlerine

Bir kapı aralanıyor

Umudun gönlü yok, ayrılığın habercisi bu

Biliyorum…

Biliyorum, çünkü;

Adınla başlıyor kederin hüzün yüzü

Yüzün ki; güneşin gümüşlenen aynası

İçimin gökkuşağı sevinci

Sevgisiz,zamansız,mekansız,sensiz bir düş içinde

Gülüşünün bahar kokusu içtenliğinde

Dünya seninle mana buldu

Sendin mana, sendin anlam, kelamı sözün

Şimdi söyle?

Ayrılık nasıl yakışsın sana

Saçlarıma yaz baharda karlar yağdı, görmedin yâr

Yıllar geçti ne haldeyim, kimlerleyim, bilmedin yâr

Hazana yoldaş oldu, cahil ömrüm

(Volkan Konak)

Derin bir kalabalık içinde; silik bir sese dönüşmek, bir kuyuda kaybolmuş korkusu yokluğunu yaşamak. Duvarlara anılardan resimler çizmek, bir damla düş kırıklığı sanrısı kendi içinde. Gözyaşı boğulması bir avuç su birikintisinde. Sana birçok kez içimin yangınlarını anlatmaya gücüm yetsin istedim. Fakat; bu yükün altında yok olacağımı hissettim. Kalbim bir enkaz yığınıydı çok öncesi. Evveliyatında tanışmamış olduğumuzu bilmesem, acılarıma pek ala aşina olduğunu söyleyebilirdim.

Sana çok daha erken gelmeyi yeğlerdim. “Birlikte halledeceğiz” cümlesini birlikte hak etmeyi. Birlikte yeniden öğrenmeyi ve yaşamayı şu hayatı. Kalbini yaşamayı çok sonra. İsminin manasıyla yeniden doğmayı. Var olmayı o kocaman tebessümünde. Bu kadar uzaklığa rağmen ellerinin sıcaklığını şuramda hissettiğimi söylemeyi sana. Ama bir an oluyor tüm yalnızlıklarım üzerime geliyor seninle ve sensiz. Boşlukları dolduramıyorum. Sızısı dizlerime vuruyor. Yürümeyi unutuyorum. Yürüyemiyorum.

Uykular da huzur vermiyor artık. Her rüya bir diğerinin tekrarı. Sabahları rüyaların üstümdeki ağırlığınca uyanıyorum. Umurum da değil de şu ağrılar sözlerinin ağırlığı vuruyor sol yanımı. Hiç tamam olmayacak duygusu kıskıvrak yakalıyor ensemden. Gerçek zamanla senli zamanlar birbirine karışıyor. “Seni özlüyorum” bu duygu içimi tarumar ediyor. Târumar şu içimin sensiz, sessiz sedasız yanı.

Târumar kalbimin eksik yanı. Târumar adın. Târumar olmayışın ve gelmeyecek oluşun şu ömrüme…

Sessizce gün bitiyor içimin çığlıklarıyla. Senli saatlerin aklımı kaybettiği vakitler şimdi.Senin hala “neyiz biz” i sorguladığın yerde duruyorum. Şu kara kış değil ama gözümden düşen sözlerin soğutuyor içimi.Şimdi nerde, ne yapmaktasın diye sormuyorum artık. Bende olmadığın bir kalbe sürgün gitmiş gibisin. O yüzden Allah’a havale etmeyi başka bir zamana bıraktım. Şimdi sen! bilmediğin kollarda huzur dilenirken, ben seninle dirilmeyi öğreniyorum yeniden her sabah. O yüzden artık yüzümdeki tebessümde arama kendini. Şiirlerde, sözlerde rastlama kendine. Çünkü; ben kalbini öldürdüğüm o sabahın ilk dakikalarında, ellerimle gömdüğüm mezarın başında bekledim seni. Günlerce gözyaşlarımın toprağa karışmasından dirileceğini ümit ettim. Gelmedin. Yalvardım Tanrıya rast getirsin diye seni bana. Duymadım bir daha ayak seslerini. Hala öldüremediğim seninle yaşamayı öğrendim de, beklemeyi bitirmeyi içimin körpe yanına vazgeçiremedim. Seni beklemek aynı ama şimdi sesin, kokun ve ellerin bir yabancı gibi. Sen şimdi bir  ince bir sızı Hoşçakal'sın. Hoş'ça' kal kalbimden.

Hoş'ça kal

Sana inanmak istedim, sana inanmayı her şeyin üstünde tutarak. Kendi içimdeki mahcubiyetlikleri bir kenara bıraktım seni severken.Tüm o söylenmemiş içinde tutulan eksiklikleri kucaklayarak sevdim seni.Sabaha kadar kimsesiz hissettiğin gecelerde sarıldım en çok sana. Sen bilmezsin en çok yokluğun da yaralarını kucaklamak istedim. Şu hayatta en çok seni sevdim, sen bilmezden evvel...

Gözlerin çağırırdı beni tüm yangınlara. Ah! Ne güzeldi onlar. Koşulsuz düşünmeden koşardım onlara.Özlemi tütüyor gözümde, kirpiklerinin gözüne temas ettiği o saniyeler. Bir defa sarılacak kollarına bağışlayabilirdim ruhumun en mahrem yanlarını.Sana teslim olmak, senin olmak, şu ömrümde kendime vereceğim en hakiki gerçek olmuş olacaktı.

 İnsan hep eksik bir söz ken, tüm harfleri huzuruna bağışlayıp seninle tamamlamak istedim.Kalbimi tüm sırlarıyla sana açık etmek, göğsünde yumuşatmak isterdim o tüm geçmek bilmeyen baş ağrılarını. Huzurla bir uykuya teslim olmak isterdim, her şeyi unuttuğumuz bir akşam vaktinde.Seni sevmeleri en büyük alışkanlık haline getirmek, varlığının her zerresini ezbere bildiğim zamanları çoğaltmak. Şu hayatta en çok seni sevmek, en çok seni, sen bilmezden evvel...

Işık, rüzgar, hava, ateş, su ve sen... Dünyayı tamamlayan her şeyin içinde bir tutam sen varsın gibi artık. Dün tüm çiçekler dile geldi adınla. Adınla onları selamladım. Tebessüm edip seni sordular bana. Tüm kasımpatılar, sarı nergisler,rengarenk sardunyalar, nilüfer, orkideler, o en sevdiğim lilium bile dile gelmişti. Seni sordular, bir şey diyemedim. Adını duyduğum masalarda bayram sevinci yaşanıyordu. Çiçeklerin zamansız açma sebebiydin. Şimdi her şey sustu. Gökyüzü bulutlara sarıldı. Çiçekler su kabul etmez oldu. Ölüm orucu sessizliği bu. Belki de kıyametin başlama sebebi. Bu sessizliğin yokluğu, "ızdırapların en ağrılı sancısı"...

Sahi sessizliğin kıyametin asıl sahibi olabilir miydi?

M.T.A

Gözlerin en sırrı kalemdi yalnızlığa

Bir bakışın bin cümle dağı sindirirdi içimde

Sen bilmezden evvel susardın, ben her susuşuna bir kalem kırardım

Sonra bir gün yağmurları yağdı gözlerimin

Dindiremediğim şu sol yanın en büyük katiliydi onlar

Derken bir gün uzaktan gördüm seni

Zaman farklı, mevsim alacalı, ağaçlar yapraksız, gözlerin nemliydi

Eksilmiştin

Eksilmiştik

Kendi içinde büyük yalnızlıklar biriktirerek, kendi içine kaybolarak

İçim acıdı yitirmiş olduklarımıza

Seni,beni soramadım kalbine.

Tanrının bağışlanma huzuruna adını yazdım

Dualara seni, kalbini ve gözlerini verdim

Bana kalan  bütün çerçevesiz resimlere

Ayrılığın baş harfiyle seni fısıldadım bir gün

İçimin mutsuzluk törenine baş kaldırdım

Ruhuma yürüyen şu zehri söküp atabilmeyi

Tanrının huzurunda bağışlanmayı diledim bir kuşluk vakti

Yalnızlığın bir gününe son bir çiçek daha dikebilmeyi

Avuçlarıma anlatarak acının büyüklüğünü

Dünyadan uzağa gitme ihtimaline bir mum daha dikebilmeyi öğrendim

Sonra aralanmamış sokaklarda anlamak istedim yoksulluğu

Bir bacasız evin penceresine bakarken

Yoksunluğuna anlam yüklemeyi bırakmayı

Evlere girmemiş sıcak ekmek eksikliğinden anladım

Bu yüzden

Sana rastlamayı unutmak istedim bir gece vakti

Seni unutmayı anlattım yürek zarına

Yüreğimin kederine soğumayı bildirmeyi geçen gece tam 05:30 vakti yaptım

Kederin büyüsüne söz geçirmekse ayrılık

Çoculuğuma koştuğum bir rüyanın sabahına uyanmak dedim

İçimdeki çocuğa sarıldım hep yüreğimdeki dağı erittikçe

Babamın gölgesine sarıldım.

Ve bir gün

Babamın dizlerine ıslak gözlerle tüm kederi bırakıp

Gözlerine bakıp; Bak! ben büyüdüm

Büyüdüm ve

 O tüm vazgeçmişlikleri,vazgeçebilmeyi öğrendim 

Öğrenebildim 

Senden çokca uzakta ama hep seninle

Gülmeye yeniden başladım

- demeyi diledim...

Ey kalbimin sahibesi, neydi gönlünün imkansızlığını bana bulduran şey?

Bir bedevi gibi seni aramışım meğer, bir ömür. O kaybolmuşluk, o girdap, o zindan şehir de. Buldum, çok sonra. Çocukluğuma koştum seninle, sana her geldiğimde. Kalbin küllerimden doğurdu beni, yeniden. Kırmızı balonları ilk defa göğe bıraktım seninle o gece. Ki ilk defa birine karışmak istedim. Kendimi bırakıp sana karışmak, sende kaybolmak, kaybolmak…

 Zaman bizden yana değildi sevgilim. Meftun bir ayrılık hep şuradaydı. Çok geç kalmış, unutulmuş bir türkünün radyoda ansızın denk gelişi gibiydi her şey. Sonra zaman bir nefeslik tütün yaktı ömrümüze. Gelişin, müebbet günlerin habercisiymiş meğer.

               Nerede bir uzaklık varsa adını o saydım. Gökyüzüne bakar gibi baktım hep sana. Ağaçların rüzgarla karışıp dans ettiği havalarda, daha yakındın bana. Rüzgârın yüzüme değdiği anlar seni bana getirir sanırdım. Durdum rüzgâra sarıldım, her seferinde.

               “İnsan yaşlanınca en çok eksilirmiş.” babaannem öyle derdi. Yaşlandığında yanında elini tutacağın birisi olsun. Yoksa insan hep eksik bir ruhtur demişti. Haklıydı… Çünkü ellerin vardı. Ellerin ve sırasıyla parmakların bütün ederdi ruhumu her seferinde. Ne çok severdim onları. Parmaklarının uzun ince hatlarını uzun uzun seyrederdim. Bazen konuşur gibiydim onlarla. “Ruhuma aralanan o kapının baş kahramanı gibiydiler. Hayranlık içinde inanmak isterdim ellerine. Bir tanrı sonsuzluğunda ellerimi hiç bırakmayacaklarına.”  Dünya dönerken içimde dolanıp duran çocukluğumun hayaliymiş onlar.

Sardunyaları cilveleşirken buluyorum güneşin ince yüzünde

Birkaç dakikalık huzuru kucaklıyorken kollarım

Kara bahtlı çocuğun yazgısına karışıyor ömrüm

Susarak sevmelerin sayısını biriktiriyor içimde

Sonra konuşmayı unutup

Derin bir sessizlik içinde kaybolmaya niyet ediyorum

Nasıl anlatamıyorsam varlığını, yokluğun da öyle, diyorum

Kışı geçmeyecek, baharı gelmeyecek

Çiçeği açmayacak büyülü kar beyaz dallar gibi

Ve içinde her gün bir çoğaltıp, iki eksilterek kendini

Sessizce kaybolup gidecek bir yitiğin çaresiz hikâyesini yazıyorum

Bir çiğ parıltısı gözlerin hangi şehrin gurbetiyse

Ben hala oradayım

Bir yanı boşluk, bir yanı girdap

Bir yanı uçurum, bir yanı hasret kokan...

Olmayışın bir yana

Sıcak ekmeği bölüp sana uzatmak

Kuruyan dudaklarına nefes olmak

Ağrıyan göğsüne dokunup hafifletmek acını

Umudun hülyalarında kanatsız kuş olup dolanmak gibi,dedim

Yine de

Yürekte mayalanan kalbin hükmüne razıyken kaderim

Bir efsunlu bakışın tesadüfüne denk gelme umuduna kalbim

Ve bilesin!

Senden öncesi olmayan, senden sonrasına talip olduğum

Kalbimi, kalbine emanet ettim

Kabul et

Gayrı yok bir adresim varabileceğim sen huzuruna.

               Bir ahuzar el diyarında garip bir türküdür seni sevmek, aşkıma dem vuran bu yalnızlıkta. Dile gelen sen huzurunda bir çöl sahrası, kalb-i derya, vatan-ı sultan, mah-likamdır. Yetim ve öksüz yanıma bir parçadır seni sevmek. Gönlümün hep aynı durduğu yerde, aynı kaldığı yerde derin bir mihraptır.

               Gözlerin deli bir uçurumdur. Az sonra düşsen kimse bir daha izine rastlayamayacakmış gibi. Karanlık bir girdaptır. Bir keskin bıçaktır bakışların, sessizlikte dirilen. Korkusuz ölüme meydan okumaktır, sana gelmek. "Sana gelmek, şüphesiz en büyük dirilmektir."

Bu aşk zehirden beterdi, sızdı içime. İçinde harlanıp duran bir ateşti adın. Bir deli pervane, o ateşin etrafında dönüp duran. O ateş ki sendin, beni aşka çağıran! Soluksuz bir nefesti özlemin. Özlemekse beklemekti her zaman. Gözlerinde beklemek yalnızlığı, bitmek bilmeyen. Düşünceler şimdi bu ruhun iptilası! Bir savaş başlıyor içinde. Her günü kendine yenilen. İnsan kendi içine yenilir miymiş hiç? Yenilirmiş… En temiz yenilgisi imiş kalbin. Bir garip sessiz çığlığın avuçlara bıraktığı gözyaşına dönüşmesiymiş. Seviyorsun, ama uçurum. Seviyorsun, ama girdap. Seviyorsun ama ölüm. Sonu yokmuş gibi. Bir vakitte durmuş, zaman artık özlemiyle yanıp kavrulmuş gibi.

 Aşk ki bir ateş, o ateş ki aşka çağıran.

O ateş ki sendin

Beni aşka çağıran…

Büyülü bir yolculuktu bu… Işık, rüzgâr, gece, sonbahar ve sen. Kimsemin olmadığı şu dünyada bir alemdin sen. Kimseyi sevmedim gözlerini sevdiğim kadar. Mana içinde mana idin sen. Gülüşünü sevdiğim kadar, sevmek istemedim hiçbir şeyi. En çok seni, en çok seni sevmek istedim hep. Çünkü; Irmaklardan, bozkırlardan, dağlardan, bulutlardan ve aşktan büyüktün sen.

               Yıldızların, ayın sustuğu o gece gözlerinde söyledik en güzel şarkımızı. Çiçekler rüzgârın tınısıyla eşlik ediyorlardı bize. Sen gülümsedikçe topraktan yenileri diriliyordu. Kahkahanla ışıldıyordu yıldızlar ve gökyüzü. Konuşuyordu sanki her şey bizimle. O gece zaman durmuştu, kalbimizden başka. Kalbin her zamankinden daha büyük fısıldıyordu cümleleri. Uzaktı çocukluğumuz ve şimdi ellerimizde. Çiçeklerin içinde el ele koşturuyorlardı. O gece iki deli çocuk koşuyorlardı birbirine. Ay, bulutların arasından sıyrılıp gülümsüyordu. Bütün uzaklar yakınmış gibi. Bütün imkansızlıklar yokmuş gibi...

 “Seni seviyorum Kadın” dedin ansızın.

“Seni seviyorum Adam” dedim

Zaman orada o ana hapsolmuştu.

Biz sustuk.

Gece konuştu…

Kirpikli bir yalnız geceyle seni konuşuyoruz. Gözlerimde özleminin grileşmiş resmi duruyor. Sana giden yollar bir varmış hep yokmuş gibi. Bütün uzaklar dillenmiş dilimde tüm imkansızlıklarıyla. Bir varmış bir yokmuş gibi… Başıma sarılan siyah bir yazma, yas ve isyanla. Eski bir köy evi duruyor hemen şurada. Birazdan gözyaşlarının habercisi.

               Acıdan yapılmış bir dağ duruyor öylesine karşımda. Sen misin bu? Gülümsemelerin yok artık. O başını her şeye rağmen dik tutan gururun var önümde. Hani gözlerin, nerede? O umutla bakan gözlerin? Bugün ayrılığın 5684794 günü sanki. Saatler geçmiyor, zamansa bir nefeste bitiyor artık. Bütün zamanlar şu anda toplanmış gibi. Bir an oluyor ki,duruyor her şey adının baş harfiyle…

İsminle başlardı gün ve gece, tüm karanlık ihtişamıyla. Gün seninle yeşerirdi. Evler, sokaklar, insanlar, ağaçlar, kuşlar, sesler yok artık. Ben mi? Ben bir yaralı geyik gibi oradan oraya koşuyorum. Gün ne vakit sesinle var olacak artık söyle! Sesini duymak, çırpına çırpına çocukluğuma koşmak gibi." Halbuki ben ruhunun içinde bir nefes idim sen bilmezken."Seni görebilme umudu taşıyan akşamlar yok artık. Artık hiç akşam olmayacak değil mi? 

Ey sevmek denilen kıymetli ahuzar. Can parem, Gönül özüm ! Bırak gönül kederinin yüklerini avuçlarıma. Sana hayranlık içinde adını zikredeyim. Can şenliğim, fikrimin gül tanesi,  Bırak şu ayrılık yalanını, sevmek dururken. Sevmemek canımı acıtıyor. Sessizliğin bile bağırdığı bu gürültüde sensin içimdeki huzur. Gelsen de sarılsak mı artık?

NOT: Gül güzeli Müge için...

Kalbimi kenetleyip, demir kapılar ardında bıraktım o sabah, dehliz sulara teslim olduğumu bilmeyerek. Avara gönlümü kilitli kapılar eşliğinde selamladığım o sabah, yüreğimi ilk defa bilmediğim bir sancının kollarına bırakmışım meğer. İnsan ne vakit dara düşse, kendini uykunun huzuruna teslim eder. Ben o huzurlu uykuları hep bir kaçış, hep bir ölüm sessizliği bildim. Biri ölmüş de yas için susuyormuş gibi her şey. Evrendeki herkes kara bir karanlıktaymış gibi…

               Meyus gönlümün zahir habercisi, dar geçitlerden geçiyorum kalbimi hep bir fazla boşluğa iterek. Dik yürümeye çalışarak başlıyorum hep içimdeki savaşlara. Gecenin sonunda bilmediğim bir yalnızlıkla baş başa kaldığım da anlıyorum hep niye bu saatlerde ağlamak istediğimi. Gece sonrasında, hıçkırıklar, cümlelere dökülüyor dilimden. Cümleler selamlıyor içimdeki ağrıları:

-        Merhaba!

-         Sevda-i Müşerref, Gül-i Zar, Ruh-u mücerret, Kalbî derya, Aşk-ı feveran, Lalezar-ı Süheyl, Ahval-i Pür-i Gir yan,

Bırak ervah-ı alemden gelen tanışıklığı, vaveyla içime dolan bir hıçkırıksın artık. Neredesin? Ruhumun nefes alma vaktidir şimdi, bence artık gelmelisin. Tanışmalıyız, konuşmalıyız, çokça susmalıyız aynı nefeslerde, Neredesin! Birlikte tek bir olma vakti değil de nedir şimdi? İnsan kendinden olmayan bir başka ruhu bu kadar bekler mi? Ruhunu ruhuma kavuşturma vaktidir şimdi Ey! en güzel beklenen, en güzel sevgili. Yalnızlığımın gül kokulu gül-i zarı, şereflendirme vaktidir kalbimi, kalbinle gel. Gel artık, kalbimin mübre’si ol. Bana ait ol. Benim ol. Kalbim, ruhu deryam, senin olsun.

Sevda-i Müşerref,

Şu mukaddes hayatına mevcud olmak, bir avuç toprak üstüne tesir edip yeşermek istiyorum olmaz mı?

Aşk-ı feveran: İçinde aşkı taşıyan kimse

Sevda-i müşerref: Kıymet verilen

Gül-i zar: güllerle kaplı bahçe

Ruh-u mücerret: Varlığı bilinen ama duyularla algılanmayan şey

Lalezar-ı Süheyl: Lale ile olan geçmiş

Ahval-i Pür-i Gir yan: Sevgilisine ulaşamayan

Mübre: Unutulması imkânsız

Mukaddes : Kutsal

Bir meftun ayrılığa düştü gönlüm bugün. Bir dinlesen şimdi kalbimin ağrısını, kâf dağının ardından sızılarla duyulurdu. Bilir misin? nicedir bilmezdi bu ağrıyı göğsüm. Ne oldu kalbime diye sordum? Ne oldu dedim anlat. Anlat! Gönlüne elem veren derdinin kelamını anlat dedim. Sustu. Zifiri karanlıkta bir çölün ortasında deli divane dolaşıp evini arayan Leyla gibiydi şimdi her şey, Leyla gibi...

Azizini arayan bir Leyla…O  çölde aradım seni. Bilmediğim bedevilerin arasında. Yüzümü güldüren o gül yüzünü aradım. Sen kokuyordu her yer. Her yer buram buram gül kokusuna karışmıştı sanki. Bilsem kokuna bulanacak canım, bin tane gülün içinden geçer dikenlerin canımdaki kanıma karışmasına inat, kanımın her bir damlasının ölüme karışacağını bile bile yürürdüm onlara. Neyleyim ki bu canı sensiz ben. Neyleyim ben sensiz bu zamanı şimdi. Saatlerin vaktini, geceyi, gündüzü, güneşi ayı. Neyleyim seni göremediğim şehrin üzerindeki  yıldızları. Sensiz ayrı nefes aldığım kalbi neyleyim. Özlemin içimde bir kora dönüşmüşken neyleyim huzuru. Evveli yakacaksa ateşin, senin aşkınla yanayım. Sana gelecekse yollar, tüm yolları geçmeye hazırım. Sen olacaksan, ben karışıp sana sen olayım. Tenim sana bulanmayacaksa bir gün bu canı sensiz neyleyim. Hastalık gelecekse bir gün sana, o hastalığa bürünüp çıkıp gideyim senden razıyım.

“Gönül görmek istedikten sonra aydınlatır en karanlık en zifiri geceyi” demiştin. Kalbini en âlâ yerinden incittiğimi düşünerek. Kalbime bin bıçak darbesini kaç bin defa sapladığını bilmeyerek, Kalbine deli divane olduğumu bilmeyerek,  Seni kalbimle dinlediğimi bilmeyerek. sana en çok onun nazarıyla baktığımı görmeyerek. Sahi seni en çok onda hissediyorum dediğimde duyuyor muydu gönlün gönlümdeki sesi? Sahi sen gerçekten gördün mü en çok içimde büyüttüğüm seni? 

Sordum kendime bir sabah ; Vuslat kalbimin Azizine kavuşmayacaksa, beklemek niyeydi? Sevmek, sana karışmak olmayacaksa seni sevmek niye? Ya şu Geceler seninle bitmeyecekse, sabahı beklemek niye? Sabahı seninle açmayacaksa bu gözler, görmek niye? Sesine ulaşmayacaksa her gün sesim, dünyada konuşmak niye? Kalbim sancı içinde kıvranmayacaksa senden ayrı düştüğünde, ölümü beklememek niye? 

En evlâ olanı, bu aşk seninle olmayacaksa “Aşk” niye…

Binlerce kalabalık içinde, insanların uğultularına rağmen kendi dünyamda seninle konuşuyor gibiyim. Buğulu bir cam ardında oturmuş karşılıklı konuşuyoruz sayıyorum. Varlığın 32 yıldır hala güç verir bana. Olmayışın çok şeyi oldurmasa da, sana sığınmak hep güç verirdi bana. Bunları anlatsam birilerine deli deyip geçerler pek ala. Ama kimin umurunda. Yazarken seni düşünmek, seninle büyümek, gelişmek, dertleşmek sığındığım en temiz liman oldu her zaman. Bana eksikliğin nazlı buğday taneleriyle yeşermeyi öğretti. Bir gül goncasıyken açıp büyümeyi. Sabırla dinlemeyi. Her yenilgiden zaferle çıkmayı. Hep bir küçük kız çocuğu olarak kalmayı.

Seni sevmek ömrü saadetimin en aziz şerefiydi. Herkesten vazgeçtiğim bir zamanda seni düşünerek dirilmekti hayata. Canımla savaştığım bir vakitte senin kızın olduğun bilinciyle hayata tutunmaktı. Bir tebessümüne tüm şiirlerimi feda edebilseydim diyorum. Keşkelere sığınmıyorum ama ‘yokluğun’ geride kalan koca ömrün değişmeyen sessiz çığlığı…

Azizim, gelmeyişini artık bir kızgınlık olarak görmüyorum. Biliyorum okuduğum ve yazdığım her cümlemde bu dünya üzerinde ölümsüz kalacaksın. Bunun için çabalıyorum. Azizim, yazdıklarım ve yazacaklarım dünya üzerinde varlığını yaşatacak tek armağanım olsun sana.

Şuramda göğsümü saran sevgisiz yalnızlığın yanında

Sözlerin küçük harfleriyle mühürlü kumdan bir kale kalbim

Yazmasaydım var olmayacaktın

Söylenmemiş, yazılmamış türkülerin ağıdı kalbim

Bir dokunsam hıçkırıklarına boğulacak canım

Biliyor musun sensizlik değil de

Gözümde kalan nedensiz ayrılık boşluğun

Sussaydım hiç gelmeyecektin

Düşünmesem bu kadar durmayacaktın göğsümde

Doğmamış bir çiçek tohumu bu duygular. En büyük hünerlerimi bir bir bırakmak istiyorum avuçlarına. Söylenecek çok şey var biliyorum. İlmek ilmek işlemek istiyorum seni bana. Biliyor musun? Gözlerinin mahyası gündüzün ininde apaçık bir rüyayı andırırdı. İlk defa teslim olmak istedim o bakışların sessiz çığlığına. İlk defa bir kalbe sığınmak istedim. İlk defa içimdeki sesi duyarak ve duyurarak kalbime ; “ seviyorum” çok seviyorum demek istedim.

Trenler geçiyor evimin hemen arka sokağından. Çocukluğumun hatırlanabilir en güzel yanını selamlıyorum, bir pencere kenarında. El sallıyorum geçmişin silinmeyecek yolculuklarına, mazi bir allı defterin tozlu sayfalarında çocukluğuma aralanıyor. Seni unutmaya geçmişin anılarına sığınarak başlıyorum. İnsan en aciz kaldığında niye çocukluğuna sığınmakta bulur ki çareyi? Özlemi niye hep çocukluğuna insanın? Bir ağacın gölgesinde toprağa karışıp güneşin batışına bir gün daha eklemek, günlerce uğraşılmış anne eteklerinin paçalarından yapılma koca bir uçurtmayı gökyüzünde bir zafer kazanmışçasına uçurtmak, bir ağacın gölgesinde baba sesinden hikâyeler dinlemek… Biliyor musun insanın yüreğinin üşümesi çocukluğunu özlemesi kadar. İçinde büyüyen boşluğun git gide sessiz, ıssız bir çöle dönüşmesi kadar… Neresinden bakarsan bak insanın yaralarını saracak yerdi sığındığı hatıralar. Bu hatıralar bitmeyecek sandığımız bir ömrün yarısı kadar…

Çok eski bir uzaklığın geleceğe köprü kurduğu bir allı defterdi bu… Tekrar yazmaya karar verdiğimde seni, içimin katili olmaktan kurtarıp temiz bir adam olarak dirileceğini umut ederek yazdım, bu beyaz sayfalara. İçinde sevinçleri, hüzünleri, yarım kalmış hayalleri, kabuk bağlamış yaralarıyla çoğu sayfası gözyaşı izlerinden kalma eski bir hikâyenin izlerine karışmış bir deftere seni yazmak… İlk defa birine inanmışlığın duygusunu o ulvi hissi oturup babama anlatıyormuşum gibi… Eğer sen de sevmiş olsaydın; ömrün yarım kalmış bir hikâyesini birlikte doldurarak, bir hikâyenin mutlu ve tamamlanmış biteceğine inandırmış olacaktım kendimi. İçimin büyüyen sancılı yanlarını, kaburgalarımın arasında beni yok edecek o ağrıları bu sayfalara yazmaya niyet ederken, çareyi bir bıçağın altında İsmail gibi yatmakta buldum, birinin gelip beni bu azaptan kurtarmasını bekleyerek. Bilmediğin birçok şeyi öğrendiğinde, hayatının birçok yerinde bunları birer alışkanlık haline dönüştürüyorsun ama eskiyen şeyleri yenileriyle değiştirmeye, bir eksikliği tamamlayacak yeni bir alışkanlık kazanamıyorsun. Yarayı yarayla kapatamıyorsun. Ruhumun çorak topraklarına çiçekler ektiğinde anlamıştım bunun bir alışkanlık olduğunu. “Sana sarılınca tüm özlemlerim bitiyor. Sıyrılıyorum bu dünyanın anlaşılmaz yalnızlığından.” demiştin, sanki tüm bu yalnızlığı sırtıma yüklediğinden habersiz. Ayrılık neydi bir kalbin dilinde? Önce seni binlerce insan içinde bir kalbin sesine buldurup, sonra o kalabalık için de sessizce kaybettirmeye mecbur bırakan…  Unutmayı beceremem demiştim sana. Keşke giderken sorsaydın kalbine, dönmeyecek kadar gidecekse bir insan, niye gelmeye niyet ederdi ki?  Dönmek bir yenilgi ise kalanın çaresiz adı değil midir Aşk?

Benim şu göğsüm, bunca şiiri hiç bu kadar geceleri uzun saymamıştı. Bu aşksa, alsın koynumdaki şu ağrısı taş kesilen kelimelerimi. Sustursun bu yanılan kalbimin sen konuşan sesini. Bıraksın içimin Leyla’sını bana. Bu allı defteri gömsün ellerim toprağın yedi kat dibine. O vakit toprak sevinsin. Bir alaca renge karışıp toprakta bir çiçeğe can versin. Kalbim yeniden doğarak “Merhaba” desin şu dünyanın gamsız yanına.

Gecikmiş bir aşkın yalnızlığı bu. Dudaklarımın mühürlü tarafını bir ayinle sonlandırıp, gözlerimizin konuşmalarından anlıyorum. Hatıralar ne çok gözümde. Görüyor musun sende ansızın gözlerinde canlanan anıları? Neyi bekliyorsun artık. Git kurtar kendini bu körpe aşk çıkmazından. Kurtar bizi bu büyük yıkıntıdan. Bu yakınlık canıma karışacak. Sen ruhuma kazındıkça; imkânsızlık yazılacak ömrümüze, ölüm daha yakın gelecek. Git ve bırak bu pamuktan hayalleri. Bir gün bal kabağına dönüşmeden her şey, git. Git kalbim yenilmeden bu sevgiye. Toprağın sıcak yanına karışan yağmurla uyanalım yeniden. Yeniden dirileyim bir güne, sensiz… Maviye bulanmış pencereden umudu selamlayalım sabaha karşı. Kirpiklerimden düşenleri saymadan durdur gözyaşlarımı. Nasıl baş edebilirim bu yenilgiyle anlat. Seni unutmaya nerden başlayabilirim. Her gün biraz daha fazla uzaklaşmanın yoluna nasıl bulabilirim. Git derken bile diyememenin sancılı yanına yenilmek, bir imtihanın uyandırılmamış kâbusu gibi. Nasıl sustururum içimin sen kokan kederli çaresizliğini. İlaç kutuları uyutmuyor artık ruhumu. Dağ başının karanlık sessizliğine sığındığımız o akşamı hatırlıyor musun, yol bitmesin istedim. Avuçlarımı sardığın ellerinde sabahı güneşe kavuşturmak. Bir an umutsuzluğumuzu nar ağaçlarının birinde bir bez parçasına sarıp orada unutmak istedim. Bizi unutmak istedim o şehrin surları ardında. Gözlerin değdikçe gözlerime; ömrümü alıp uzatmak istedim, seni biraz daha görme isteğine. Durdurduğun bu zamanda kalıp anılarımıza bir yenisini daha eklemek… Tüm imkânsızlıklara rağmen seni sevmek, sana âşık olmayı istemek, yeniden.

Başımı koyduğum göğsün, tanrıya dua edip de kabul edildiğini bildiğim tek yer. Yüzün avuçlarımın tamamlanmış sözleri. Yoksulluk aklımın senli yalnız yanları. Yanımda olmadığın zamanlar sana niye yoksun diye soramıyorum, çünkü bu “imkânsız bir aşk masalı” biliyorum. Bir kederi gözlerinde bitirecek olmanın büyük sevinci içindeyim. Aslında büyük bir yalancıyım biz katında. Kötü bir yalancı… Kaçtıkça nasıl da sana bulaştığımın, nasıl da sarmaşık gibi sarıldığımın bu bilinmeze… Bir daha kimseye bu kadar güzel yenilmemek için, gözlerimin buluşacağı gözlerden kaçıyorum. Derdimi sevdim. Senden sonra en çok kendimi. Seversin diye bir gün dikeni, gülünden ayrı. Yağmuru ıslandığımız soğuğuyla. Geceyi sabah ettiğimiz tan yerinin üzerimize sinen gölgesiyle. Tam eksildiği yerden tamamlandığımız gözlerimizde. Varlığına ihtiyaç duyduğum her saat sana gel diyememenin ağrısı bu. Her zerremin seni yaşıyorken diline gelenleri söyleyememe acizliği. Dünyayı doğuruyor bir yanın, bir yanın kandilleri söndürüyor. Şimdi kime niye anlatmak gerekir ki bu meseleyi, biz bize yetiyorken. Yalnız ölüm en çok yakın bize. Sona yaklaştıkça umudum artıyor, bir başka dünyada kavuşma ümidine. İncinmesin yüreğin olur mu? Bir gülümsemene bin tane dağ çiçeği açıyor. Soldurma onları. Ben bir masal uydurdum kendime, yarım kaldığım her şeye inat tam olmaya. Bu bir rüyaydı elbette biliyorum. Bitmesini istemediğim bir rüyanın eşiğinde, gözlerindeyim. Bu gerçek değil sen de inan, bu bir aşk masalı, kavuşması hiç mümkün olmayacak imkânsız bir aşk masalı…

 Yapraklar düşmüştü bir sokağın ince başına. Sokağın başında bir kedi tırmalıyor bir bankı. Üzerinde baygın yatan bir amca uzanmış boylu boyunca. Karnını içe çekip elleriyle başını saklayarak. Yanında devrilmiş birkaç şişe. Geçmişin soğuk izleri duruyor karşımda. Geceden kalma bir ah rüzgârı esti bankın üstünde. Derin bir ah siniyor yüzümün ince çizgilerine… 

Bir şey var içimde. Adı yok. Bir hiç diyorum bazen. Bazen bir yokluk. Susuyorum  geceleri. Gözlerim konuşuyor anılarıyla. Bazen bir gözüm ıslanıyor diğeri hep dolu. Tek gözyaşı düşmüyor. Düşse bile yarım kalıyor. Bir şeyi zaten hiç tam yapmadım ben. Hep yarım hep eksikti çoğu şey. Bir cümlem yarım kaldı bir gün dilimde tamamlanmadı kimse de. Bir gün oyuncağımı kaybettim. Beynimin orta yerinde kaldı çocukluğumun yarısı. Ellerim… Onlar hiç tamam olmadı.  

İçli bir nefes indirdim ciğerlerime  sen giderken ardından. Bugün gök gürültüsü en acımasız haliyle üzerimde sanki. Hangi şarkının nakaratıydı anıları biz eden bilmiyorum. Bir ses uğulduyor sol yanımın dibinde “bitsin artık”.  

Öksüzlüğe dem vuruyor bu gece. Efkâr kalemi tütüyor gözümde. İstemsiz yazmak istiyorum. Bir bardak çayın huzuruna karışmak. Gece selamlıyor ayı. Soğuk bir rüzgâr esiyor penceremden içeri. İç savaşım bu gece de mağlup kendi kendine. 

Cenderede sıkışmış bir kalp taşıyor etten bir beden. İçimdeki şen çocuk söyle,  neredesin? Bu gece çık gel. Yitirdiğim benliği bul yine. Birkaç saate derinlere düşüp kaybolacak düşüncelerim şimdi bir uçurum. Bir rüyadan ibaret olma yarına uyanmak istemiyorum. Bir gün uyanma payına karşılık her şeyin bitecek olmasına kırgınım. Kızgınım rüyaları gerçek olduramayışımıza. Kızgınım kendimden gayri her şeye. Kalbim diyorum daha ne kadar kırılmalı. Parçaları toplamak için yerlerden. Sildim çıkardım karanlık içindeki yüzleri. Kimse kalmadı. Kaç sonsuz yalnızlık sığar insanın yüreğine. Her şeyi bırak bir kenara. Kalbim diyorum daha ne kadar kırılmalı bir hiç uğruna.

 Aramızdaki mesafenin yalnızca satır aralarında bırakılan boşluklardan ibaret olmasını dilerdim. Kim koydu bu zamansız ayrılığı aramıza. Gittiğinden beri sessizlik iyice sessizleşti. Varacağım yollar uzadı. Bir ağırlık çöktü üstüme. Aklım, bir garip gözlerinin içindeki o küçük çocukta hala. Ellerimi uzatsam sanki hemen şurada. Başını alıp omzuma yaslasam, üşümüş ellerini avuç içimde ısıtarak öpsem, titreyen parmaklarının alsam soğukluğunu. Gözlerine bir tebessüm yayılsa tam o anda. Başını alıp usulca dizime bırakmış olsan. Ellerim saçlarında gezinirken yüzünü uzun uzun seyretsem. Güneşin son ışıkları da geceye teslim ettiğin de kendini, yorgun başın göğsümün üzerine düşse… Sonrası gece ve senle baş başa.

Seni deli gibi özlemek dışında beynimde zuhur eden başka bir olay yok. Başka bir vuku sirayet ettiğin de bile bir tebessümle sıyrılıp yine huzurla meşgul olduğum en güzel meselemsin. Ama ömür dert bildiğini ödül, ödül bildiğini ceza diye verir. Hayat zaten bundan ibaret değil midir? Olaylar ve yaşanılan örgüler. Gelenler gidenler, Kayıplar kazançlar,  bizden eksilenler ve bizi biz yapanlar. Sen hangi olay örgüsünün neresindesin? Gelen, giden… Kayıp, kazanç… Eksilen ya da var eden… Hangisi? Hangisisin ömür penceremde? Hakkımız da cevabını bilmediğimiz ne kadar çok şey var. Buna rağmen ne aklım ne de ruhum başka bir ismi sayıklamıyor dilinde. Gün adının zikriyle başlayıp, gecenin sessizliğinde saatin tik tak seslerini bir ritme dönüştürüp birkaç resim karesiyle öylece duruyor aklımda. Bir avuntu dondurulmuş zamanın kıyısında sana hasretle bakan gözlerimde.  

Bir ayrıntı iç sesimin sürekli tekrar edip bağışladığı “Can bedenden çıkmadıkça, umut devam etmeli…” tutunup minnetle azat olmayı bekliyorum bu yankıya ya da hepten teslim olmaya. Geleceğin vakit hüznüm alabildiğine gökkuşağına dönüşecek biliyorum. Takvimler ve saatler unutacak yine kendini. Sahi hatırlamıyorum zaman hangi gün neden terk etti bizi? Bir az önce denizin dalgasına seni anlattım. Güneş ufukta toparlanmış gitmeye niyetliyken kızıllığı denizin üzerine serilmişti. Bir kızıl saçlı kız sanki hırçın bir yanını denize bırakmıştı bugün. Dalgalar çekilirken uzakta bir yerde, seni gördüm. Koştum dalgaların üzerine. Boyumu aşan suya inat ruhuma kadar ıslandım. Az sonra dalgaların arasında belirdi yüzün. Yine aynıydın. Ne vakit gün yüzünü yine bağışlar bana bilmem.  Ama inanmak istiyor kalbim güneşin bir sabah seninle doğacağına. İnanıyor mu ellerin ellerimle buluşacağı vaktin geleceğine? Biliyor musun? Masamdaki güller hiç susmadan seni soruyor bana. Aynadaki yansıma duyuyor musun beni, gözlerin sayıklıyor mu yüzümü hala?

Sevda sözleri dökülüyor şu öksüz dilimden. Birbirine ulaşamayacak cümlelerin ömür boyunca yaşayacağı eksiklikleriyle. Birbiri ardına sıralanacak özlem dolu beyitlerin, sana yazılmış kâfiyelerine rastlayarak uyanıyorum bu sabah. Bu sözlerin uzaklığını seninle yakın ederek güneşi selamlıyorum. Baktığım her yer sen oluyor birden. Gördüğüm, hissettiğim, nefes aldığım, nefes almak istediğim her yer. Öyle tamsın ki… Aynadaki yansımaya seni anlatırken öylesine de yoksun ki, öylesine uzakta…

Yeni çizilmiş bir resim yüzün. Bin tane fırça darbesinin üzerine itinayla resmedilmiş gibi her şey… Garip gönlümün güzel Leylası, siyah Süveydası… Kırmızı güvercinleri göğe saldım dün, dallarıma tekrar konsunlar diye. Sözlerimi yutmaya bin kere yemin etsem de, and olsun ki dilim senden başka bir cümle getiremez diline. Dün ruhumu göğün yedi kat üstünde tutarak bulutlara yürüdüm. Sen uzaklardasın diye. Hiç dönmeyecekmiş gibi yürüdüm ve hiç gelmeyecekmişsin gibi ilk defa adınla seslendim. Adını bulutlara çizdim. Ses çarparak geri döndü bana. Adını kabul etmeyen bir ses “L”. Yüksek sesle adını ömrüme kabul ettirmeyecek bir güçte “LÂ…”

Göçmen kuşlarına kılavuzluk edip uzaklara gitmeye meyillimiz. İki harf, tek hece bir senden ibaret bu yol. Yol üzerinde dağılmış nar tanelerini bulmaya inat yürümeliydik uzun uzun. Ömrümüze bereket vermeliydi nar ağaçları, bir dua niyetine. Sen çağırdığın vakit gelmeliydi ayaklarım, ellerim, gözlerim. Ki gözlerim gözlerini ibadet bilmeliydi, her vakitte sana kavuşan. Sana bu hikâyenin mutlu bitmeyeceğini anlatmıştım hâlbuki. Defalarca… Kekeme sevincine ortak ettiğinden beri içimdeki kuşlar hiç susmadı. Ne vakit gözlerim gözlerinin buğusuna düşse, saka kuşlarının içimde şarkılar söylediğini bilirim. Duyar mısın sende sahi? Ömründen ömrüme çekilen cezanın diyeti, kaç yıldı? 3 mü , 5 ya da 40 mı? Kırk yıllık gecikmenin mi cezası hiç doğmamış olmayı dilemek? Sorgulamak dünü, bugünü yarını, geçmişi sensiz. Ne anlamı kalırdı ki yaşamanın. Kırk yıllık bir gecikmenin adı bu. Binlerce kez çığlık atarak “L”demek bu. İçimizin olmazlarına, olmayacaklarına, gerçekleşmeyecek hayallerine, gelecekteki çocuklarımıza sana, bana, bize. En çok bu aşka “L”…

               Ben sana gelemem dedim, gelmezsen eğer giderim demek geçmedi içimden. Kursağıma takılan her şey hala burada, az ötede. Senin keskin sözlerinin benimse hala noktasını koyamadığım yarım cümlelerde… Sevdanın hükmüne bedel miydi bu yokluğun ağrısı? Neydi sevmenin hikmeti senin dilinde? Hükmünü göster artık zamana. Bağrım kanıyor, çürüyor sessizce dilimin sanrılı kelamı. Bir ardıç, bir çınar boyu olsan kimsesiz bir kuş olup konsam bir dalına dedim. Tam kenarından tutsam tutunsam da hiç düşmesem omzunun sen kokan gövdesinden. İç geçirdi kalbim ve tekrarladı ey kalpsiz Tekfur, kimdin ve hangi adressiz yolun yolcusuydun da beni buldun? İki büklüm oturup da ağlayan gözlerimin niyesini soramadım hala kendime. Sonucunda sen çıkacak bir cevaba yenilmekti korkum. Sustu dilim yine de kavuşmayı bir kuşluk vaktinde bulmaya adayan kalbine inatla sarıldı, sarıldı… İçimde bir yerlerde sürekli bağırıp duran o seslerdi içimin kalabalık yanı. En çok duymak istemezken en çok duyduğum sessizdi çığlıklarım. Duymamak için çok defa kimsenin görmediği benim görmekten âmâ olduğum aklımın odalarında bir köşe bulup da sığındığım dediğim yerdi varlığın. En huzurlu dediğim yerdi gölgesinde sığındığım adın. Görünmez bir iple bağlıydık birbirimize. Sessizlik de bir nevi kimsesizlikti demiştin. Benim “sessizlikte bulduğum kimsesizliğim” din gözlerinin sürmeli satırlarından düşendi bu cümleler. Senin adına Tevafuk dediğin, benim ise “bunca zamandır oradaydın da neden ses etmedin” dediğim şeydin.

               Ben sana gelemem Münzevi,  bir yolunu bulursan sen çık gel. Bahara bırakma gayri bu sevinci. Solan gözlerime ışık ol diye gözlerim amansız bir yolu beklemekte. Ardından çiçekler ektim geleceğin güne yetişsin diye, soldurma ardından sardunyaları. Kalbime mühürledim seni. Gözlerini aradım suskunluğuma. Mektuplar birikti masamda okuyacaksın diye. Hoyrat atlar duruldu senin için. Uzaklar yakın olsun diye bulutlar dağıldı gökyüzü mavi açtı, senin için… Takılıp kaldı aklım gözlerinin nemine, bu beklemek nasıl korkunç ağrılı bilemezsin. Kalbinin ağırlığından çok yüklerim var. Bir haber olduğun bir kalbim ve içimde hala öldüremediğim bir sen… Öfkemi, nefretimi karanlık bir gece de karanlık bir kuyunun yalnızlığında terk ettim. Çok defa mektup yazdım henüz bilmediğim adına. Gece kuşlarından haber geldi mi sahi? Kendini bulmak isterken yitip giden kalbim, bilmez ki hala neredesin?

İçimizde ne varsa sığdırmaya çalıştığımız o geçmek bilmeyen cümleleri bir mektuba sığdırma telaşındayım bugün. Kimseye sezdirmeden oturup tek kalemde yazdığım, yazıp yazıp sildiğim nihayetinde bir amaca tekabül edecek cümlelerin sonsuzluk eşiğinde…

Söylenecek o kadar çok şey var ki fakat burnumun direği sızlıyor. Sonra boğazım ağrıyor. Düğüm düğüm ediyor içimin ağrıyan gizli sözünü. Sanırım ilk defa bir mağlubiyeti bu kadar kolay kabul etmişim gibi. İlk ateşlenmeli hastalık gibi. İlk terkediliş gibi. Maruz gör bu halimi. Cümleleri nerede, nasıl kullanacağımı unutuyorum bazen. İnsan belleği unutmayı severmiş, en çok anımsamak istemediği şeyleri. Bilakis hiçbir vakit unutmaman için yazıyorum bunları sana. Bana bu dünya içinde var olduğunun ispatı olarak cümleleri huzuruna bağışlıyorum, okuyup da hatırladığın birkaç güzel anımsamadan birine dönüşmek isteği belki. Siz bay nihayet! Kalbinizin odalarında ılık rüzgârların yüzünüzde bıraktığı o şefkat benim. Cesaretim beyaz at üstünde koşmayı emrediyor bana, varacağı noktanın sen olma umuduna; dörtnala! Bu ağrılar kavuşturmalıydı hâlbuki bizi. Aşktı bu, en imkânsız, en zor olan. O aşk ki, en çok imkânsızı bilen kalbe aitti.

Kırmızı bir kiraz ağacının gövdesine yaslansaydık yeterdi. Geçerdi sanki tüm bildiğimiz ağrılı saatler. Gecenin bir yarısı insanın kendi kendine konuşması ne aptalca değil mi? Bir kapı aralanıyor sanki bilmediğim sesler ardında. Bir ses ki bölük bölük ama yankısı içime yayılıyor : “Sakın vazgeçme!”  Gölgesi muma düşen dudaklarının yansıması ne çok şeyi fısıldıyor aynı anda. Aynı fikirde misin sende? Bırak şu ıssızlığımı bana artık. Aşk sarhoşuna bulanmış bir Mecnun’un deliliği demesinler sonra bana!

               Ah! Matmazel… Günün bu saatlerinde, neredesin ki? Seninle konuşmayı özlüyorum. Eksik eksik parçalanan şu yüreğimi toplamayı bir tek sen biliyorsun. Bu yokluğa mıhlanmış hatıraların kendini unuttuğu o vakitleri istiyorum. Bir dilek hakkı sunsaymışsın bana ilelebet bunu dilerdim. Uykusuz gözlerimin son direnişleriydi bunlar. Sağ elimde umuda dair bir lirik hatıra. Son yokuşta düzlüğe varacakmışız gibi o çaresizlik hissi. Karşında olmadan konuşmak ne zor! Üstüme sinmiş bir geniş sessizlik. Hadi bana bir şey söyle! Tesadüfen başka başka aşklar tanır mıyız dersin, tekrar hayal kurabilir miyiz aynı salıncağın üstünde. Güneşin doğuşunu izlerken aynı anda saçmalar mıyız yine? Aynı bahçe de çiçekler yine eskisinden daha iyi yetişmez mi? Sen öğretmedin mi bunu bana? Göğsümde karıncalanan eski bir hatırayı tekrar yaşayamaz mıyım yeniden?

Trenler geçiyor evimin hemen arka sokağından. Çocukluğumun hatırlanabilir en güzel yanını selamlıyorum, bir pencere kenarında. El sallıyorum geçmişin silinmeyecek yolculuklarına, mazi bir allı defterin tozlu sayfalarında çocukluğuma aralanıyor. Seni unutmaya geçmişin anılarına sığınarak başlıyorum. İnsan en aciz kaldığında niye çocukluğuna sığınmakta bulur ki çareyi? Özlemi niye hep çocukluğuna insanın? Bir ağacın gölgesinde toprağa karışıp güneşin batışına bir gün daha eklemek, günlerce uğraşılmış anne eteklerinin paçalarından yapılma koca bir uçurtmayı gökyüzünde bir zafer kazanmışçasına uçurtmak, bir ağacın gölgesinde baba sesinden hikâyeler dinlemek… Biliyor musun insanın yüreğinin üşümesi çocukluğunu özlemesi kadar. İçinde büyüyen boşluğun git gide sessiz, ıssız bir çöle dönüşmesi kadar… Neresinden bakarsan bak insanın yaralarını saracak yerdi sığındığı hatıralar. Bu hatıralar bitmeyecek sandığımız bir ömrün yarısı kadar…

Çok eski bir uzaklığın geleceğe köprü kurduğu bir allı defterdi bu… Tekrar yazmaya karar verdiğimde seni, içimin katili olmaktan kurtarıp temiz bir adam olarak dirileceğini umut ederek yazdım, bu beyaz sayfalara. İçinde sevinçleri, hüzünleri, yarım kalmış hayalleri, kabuk bağlamış yaralarıyla çoğu sayfası gözyaşı izlerinden kalma eski bir hikâyenin izlerine karışmış bir deftere seni yazmak… İlk defa birine inanmışlığın duygusunu o ulvi hissi oturup babama anlatıyormuşum gibi… Eğer sen de sevmiş olsaydın; ömrün yarım kalmış bir hikâyesini birlikte doldurarak, bir hikâyenin mutlu ve tamamlanmış biteceğine inandırmış olacaktım kendimi. İçimin büyüyen sancılı yanlarını, kaburgalarımın arasında beni yok edecek o ağrıları bu sayfalara yazmaya niyet ederken, çareyi bir bıçağın altında İsmail gibi yatmakta buldum, birinin gelip beni bu azaptan kurtarmasını bekleyerek. Bilmediğin birçok şeyi öğrendiğinde, hayatının birçok yerinde bunları birer alışkanlık haline dönüştürüyorsun ama eskiyen şeyleri yenileriyle değiştirmeye, bir eksikliği tamamlayacak yeni bir alışkanlık kazanamıyorsun. Yarayı yarayla kapatamıyorsun. Ruhumun çorak topraklarına çiçekler ektiğinde anlamıştım bunun bir alışkanlık olduğunu. “Sana sarılınca tüm özlemlerim bitiyor. Sıyrılıyorum bu dünyanın anlaşılmaz yalnızlığından.” demiştin, sanki tüm bu yalnızlığı sırtıma yüklediğinden habersiz. Ayrılık neydi bir kalbin dilinde? Önce seni binlerce insan içinde bir kalbin sesine buldurup, sonra o kalabalık için de sessizce kaybettirmeye mecbur bırakan…  Unutmayı beceremem demiştim sana. Keşke giderken sorsaydın kalbine, dönmeyecek kadar gidecekse bir insan, niye gelmeye niyet ederdi ki?  Dönmek bir yenilgi ise kalanın çaresiz adı değil midir Aşk?

Benim şu göğsüm, bunca şiiri hiç bu kadar geceleri uzun saymamıştı. Bu aşksa, alsın koynumdaki şu ağrısı taş kesilen kelimelerimi. Sustursun bu yanılan kalbimin sen konuşan sesini. Bıraksın içimin Leyla’sını bana. Bu allı defteri gömsün ellerim toprağın yedi kat dibine. O vakit toprak sevinsin. Bir alaca renge karışıp toprakta bir çiçeğe can versin. Kalbim yeniden doğarak “Merhaba” desin şu dünyanın gamsız yanına.

Merhaba…

Tanrı çiçeklere bulayarak yaratmış olmalı seni

Gökyüzü durduk yere niye gökkuşağına bulansın şimdi

Gece yıldızsız gökyüzüne bir bir seni dizerken anladım

Ey kalbim dedim sonra

Kederimdeki saklı mühür, bir tutam sevda mı yoksa

Gittim, geldim, durdum, bekledim

Üzüm şırasından bir sarhoş rüyası halim

Bir kandil akşamı, iki dünya arası bir yerde

Eşiklerden yapılma bir duvar önü

At arabası, küheylanlardan dolma bir evin penceresindesin

Seni izliyorum

Bir bahar rayihası yüzün

İçimi ürpertiyor kahverengi gözlerinin kirpik kirpik bahçesi

Ey kalbim dedim sonra

Kaderimdeki gizli mutluluk, bir dudak kıvrımındaki tebessüm mü yoksa

Aşkı bir gövdeden önümüze sunan Tanrı

Onsuzluğa bırakma beni

Ben bir rüzgâr da savrulacak ince buğday tanesi

Sen tüm güzelliklerin Şahı

Ruh-u revanım

Bana bağışla aşkın saadetini

Ölüm bir gün nasılsa bulacak bizi

Mahi: Farsça bir kelimedir. Mahveden, yakıp yıkan anlamına gelir

                                                               Ruh-u Revan: Farsça bir kelimedir. Ruhun huzuru anlamına gelir

Gece rüyamdaki sohbetini şiir belledim, hiç susmayan sesinle ömrüme. Bir ahuzarı gerçek kılıp, bin defa iç çekerek seni bekledim; gecenin en hazin sessizliğinde. Ben sana şiirler yazdım, sesinin içli türküsünden uzakları duyarak. Dünya soğuk, içim buzken gözlerindeki gizin sıcaklığına sarıldım. Ben, yokluğunun her sancısına her gün bir düğüm daha ekleyerek bekledim seni. Seni beklerken ömrümün bir iplik gibi uzadığını hissettim. Hayatım boyunca birçok tecrübeyi yaşımın yanına ilikledim. Güçlendim, büyüdüm, düştüm, ağladım, haykırdım, sustum, çocukluğumu en çok gözlerindeki buğuda gördüm. Yenildim ama hiç vazgeçmedim. İçimin en çaresiz yanına tutundukça öğrendim bunu. Vazgeçmek saymamak, yaşamak dedim, hep aksine inatla. Ne çok yolu vardı öğrenmenin dedim çok sonra, seni severken.

Baba bildim yokluğunun sancısını. Ben acının en çaresizliğini babasızlık bildim yıllarca. Seni onun yokluğuna eş kıldım. Çoğu kez onu bırakıp sana ağladım. Gelmeyişine, hasretle beklediğim her güne… Gözlerine, ellerine, şefkatine, sözlerine, nedensiz susmalarına, her şeyine. Anne bildim en çok gelmeyişini. En çok sığınmak istediğim yerdi anne kucağı. Bir tek orada huzurlu, yalnız orada mutluydum. Ölüm bile gelse huzurla ölümü karşılayabilirdim bunu en çok sen bilirdin. Sana sarılmayı anne kucağı bildim. Huzuru gözlerinde, gözlerime baktığın şefkat bildim.

Bir kaldırımın üstünde yetim bir çiçek gördüm, koca bir taşı yarıp filizlenen. Umudu fısıldar gibiydi her hali. Bilmezsin sen, gördüğüm çiçekleri niye hep sen sanmamı. İçindeki zayıf kan, kekeme dilini ele verse de o taşı istediğinde kaldırıp zirveye ulaştıran da sendin. Sustum. Seni her gördüğüm de hissettiğim buydu. Lügatim da daha güçlüsü yoktu çünkü. Hiç te olmamıştı. gayrısı olmaz da bilirdim. Sen ne kadarını bilirdin sahi? Rüzgâr vurdukça yüzüme, her defasında sana sığındığımı bilir miydin mesela? Uçurtma uçururken beraber olduğumuz zaman kadar özgürleştiğimiz zamanları. Bilmezsin… Benim seni kendimden ayrı düşünecek bir şeyim yoktu.

 Seni fotoğraflarından bilirim. Her gördüğüm de üşürdüm heybetinden. Bilmezsin seni koyduğum yerin yüksekliğini. Bundandır seni düşününce günlerce ağrıyan başımın geçmemesi. Burada vakit gün batımı şimdi. Kül rengi bir akşamüstü sinmiş bulutlara. Akşamın hazırlığı bu. Kurumuş bir göl susuzluğu içimde ve dilimde dünden kalma bir özlem. Sessizliğimin ince yankısıyla adını sayıklıyorum içimde. Bu gece de geçecek benden biliyorum. Özlemin zamanına bir takvim daha ekliyoruz sadece.

Sen aynı, seni düşünmek aynı, düşlemek, sevmek, hissetmek aynı. Hangi hünerli el seni bu denli içime yerleştirmeyi başarmıştı ki?  Sen lafzında zihnimde beliren tek cümle hep ardı ardına tekrar edip duran:

Benim senden gayri, sensiz düşünecek ve gidecek hiç bir yerim yok. Bilmez misin?