Uyanıp gecenin bir yerinde, ayın süzülen yalnızlığına karşı seni düşünüyorum
Sonsuzluğa sığdırdığım zamanın tersiyle, masalların hevesinden olma
Bir gökyüzü bırakıyorum çiçekten sürmeli geceye
Bin yıllık gönül meramı bu, bir küçük radyoya dolan
Araf’ın en ulaşılmaz adresiyken içimde halkalanan.
Uzak şehirlerin, uzak insanların kederine terkedilen
Ete, kemiğe bürünmüş bir alın yazısı hikâyesi bu.
Bütün gönül yaralarının başladığı
Bütün hayatların bir ince iplikle bağlandığı
Dünya bir nefeslik yutkunma yeri
Hayallerini tamamlamadan göçüp gidenler için.
Nereye yürüyeceğini bilmeyen, etekleri bayram yeri çocukların
Arap aşım, sümbülüm, gönül özüm
Nazlı bekleyişlerde adını sayıklamaktayım
Neredesin! Bu çorak sessizlikte, bu merhameti yoksul kentlerde
Gün batımında solan sözler aşkına
Neredesin!
