Madem Dönmüyorsun, Keşke Gitseydin.

Biz hiç gelemiyoruz birbirimize,

Uzak da değiliz hani, bir kapı var aramızda.

Sorarlarsa deriz, o kapı çoktan kapandı.

Delikten bakarız ama birbirimize.

Kulağımız hep kapıdadır, ya çalarsa diye.

Zaten sen çalmazsın o kapıyı, ben de açmam.

Neden bekliyoruz o zaman?

Sevgiye karşılık verecek kadar cesur değilsek,

Ben açmayacağım kapının çalınmasını beklerim, 

Sen ise çalmayacağın kapının açılmasını.

Neden geziyoruz birbirimizin ümitlerinde?

Neden düşlüyoruz hâlâ,

Kuğulu'da el ele tutuştuğumuzu,

Boğaz'da şiir okuduğumuzu?

Madem düşlerimizde takıyoruz hâlâ kaplumbağalı bilekliği,

Neden deniyoruz başka ruhları?

Çünkü dönemeyiz gurur duvarlarını yıkıp.

Biz gururluyuz tabii, seven sevdiğine benzer derler,

Bazen gözleri, kahkahaları benzer, hatta belki de ayakkabıları.

Gerçi dönemeyiz dedim ama sırtımızı dönmüş olmalıyız yalnızca,

Yoksa hiç ayrılamadığı bir yere nasıl döner ki insan?