Kayıp Yankılar II. Bölüm

Kadıköy’den Karaköy’e geçmek için oturdum o gün kahvaltı yapan bir çay bahçesine.
O ilk karşılaşmadan sonra zihnimde dönüp duran yüzü unutmak için, kendimi sokakların kalabalığına attım. İnsan bir şeyleri unutmak için mi başkalarına karışır, yoksa kendinden kaçmak için mi? Çayın dumanı önümde yükselirken, her şey geçiciymiş gibi hissettim. Ama işte, o yüz... Gözlerimi kapatsam bile gitmiyordu. Karşımda oturan kimse yoktu ama masada hep onun izi vardı sanki. Onun içmediği çay bardağında parmak izlerini görüyordum.

Martılar bile insanlardan daha az gürültü çıkarıyor bazı günler. Kahvaltı tabağında kalmış bir zeytin çekirdeği gibi hayatlarımız; yarım ve eksik. Düşündüm... Belki de o vapurda gördüğüm kişi, benim hayatımın tamamlanmamış bir sayfasıydı. Ama bir insana “Sen kimsin?” diyemiyorsun öylece. Hele ki onu kaybedeceğinden eminsen, bu sorunun hiç gelmemesi daha iyi. Birini tanımadan özlemek mümkün mü, bilmiyorum. Ama onu özlüyordum.

Bir şeyler yazmaya başladım, ilk defa.
Defterime birkaç kelime karaladım. "Yoksun. Ama ben seni var ettim.” Yazdıklarım bir anlam taşıyor muydu, yoksa sadece bir anıya mı dönüşüyordu, bilmiyordum. Masada oturan bir çiftin kahkahaları kulağıma çalındı. Onların mutluluğu beni öfkelendirmedi. Ama kendimi daha da eksik hissettim. Sanki hayat beni dışarıda bırakmış, kapısını aralık bırakmayı bile unutmuştu.

Çay bitti, ama kalkamadım.
Masada kaldım bir süre. İnsan bazen boş bir masada oturur ve kimsenin fark etmeyeceğini sanır. Ama İstanbul, tanıklık eder. Geçmişte ne yaptıysan, seni sokaklarında takip eder. Kaldırıma çıkan her adımımda, onunla göz göze geldiğim o anı yeniden yaşadım. Bir tek o an gerçekti. Çayın son damlası bardağın dibinde duruyordu. Masadaki görevli gelip sormadı bile. Birinin gelip beni bulmasını bekler gibi, bekledim.

Belki de arayışımdan daha çok korkuyordum.
Hayat, tamamlanmamış hikâyelerle dolu. Biz insanlar, bazen bir başka insanın izini sürerken kendi izimizi kaybediyoruz. Ve işte, tam da bu yüzden çay bardağında kalan izler bile konuşur bizimle. O vapurda gördüğüm kişinin hikayesini hala bilmiyorum. Ama biliyorum ki, onu aramak için çayımı bile unutmuş bir halde kalktım masadan. İstanbul'un sokaklarına daldım. Ve belki de en çok o sokaklarda kayboldum.