"Giden Yok, Ama Kalan da Ben Değilim"

Bilmiyorum... belki de her şey bir bakışın içinde gizliydi de ben fazla uzun baktım. Fazla inandım, fazla kaldım, fazla sevdim. Şimdi her şey fazla geliyor. Fazla sessizsin mesela, fazla uzağım sanki. Sen gitmedin ama yok gibisin. Hani bazen içimden bir his geçiyor, diyorum ki "şimdi arasa, yine her şeyi unuturum." Ama senin adını telefonda göremeyeli kaç mevsim geçti. Ve ben hâlâ seni unutmakla hatırlamak arasında kalan o dar sokakta, elimde geçmişle, cebimde yarım kalan cümlelerle dolanıyorum. Seni özlemiyorum desem yalan olur, ama seni beklemiyorum da. Çünkü artık beklemek bile acı veriyor. Sanki her bekleyişin sonu yine bıçak gibi bir sessizliğe çıkıyor.

Biliyor musun, seninle olan her anı sanki bir kitap sayfası gibi, kapatamıyorum. Açtıkça kanayan satırlar var. Ama ihanet yok bu hikâyede, sadece olmamışlık var. Olmamış ama olmuş gibi yaşayan bir ben varım burada. Ve her şeyde sen varsın. Bir şarkının nakaratında, sigaranın ilk dumanında, sokaktaki bir köpeğin bakışında... Her yerde sen. Ama sen hiçbir yerde. Ne kalbimde tam bir yerin var, ne de zihnim seni kovabiliyor. Bu neyin dengesi, çözemedim.

En çok da kendime kızıyorum bazen. Neden hâlâ seninle ilgili cümleler kuruyorum diye. Ama insanın yandığı yer, yazdığı yerdir derler. Ve ben yandıkça yazıyorum işte. Yazdıkça da anlıyorum; sen hiç gitmemişsin aslında. Sadece susmuşsun. Benimle konuşmayan bir sessizliksin artık. Ama en beteri, o sessizlik bile güzel geliyor bazen. Çünkü hâlâ senin kokun var içinde. Ve ben, her şeye rağmen, o kokunun ardında kalan karanlıkla barışıyorum.