BEN NASIL SEVMEZDİM SENİ
İçimde çığırıp duran bir minnet duygusu adın.Ardıçların uzanıp gökyüzüne seslerinden bahçe kurduğu,saka kuşlarının gülümsemesinden beliren imzalı sözlerinin kalbime senli yeminler bıraktığı, mandalina ağaçlarının mırıltısının eşsiz melodilere karıştığı, yaseminlerin bir incelik niyetinde evimize misafir oluşunun adı... Sen en çok eksikliğini yaşadığım "baba" kelimesini içimde büyüttüklerimle yaşatacak tek adamdın.
Çok uzun zamandır beklenen o Sevgiliydin. Tüm o gönderilmememiş mektupların sahibi. Biriktirilmiş kahkahaların yüzümde duracağı yansıma. Saçlarımın bir küpe çiçeği mahmurluğunda sola düşüşü ve ellerinin şefkatinde özenle uzamayı bekledikleri bir zamandın. Sevgilim, bir aceleci çocuk saflığında bekliyorum seni...Büyük bir coşkuyla bekliyorum seni. Bir annenin dokuz ay karnında beklediği günlerin geçmek bilmediği, hiç söylenmemiş o mısraların ve hiç duyulmayan sadece sana yazılmış cümlelerin yalnız kulağına söylendiğinde şiire dönüşeceği zamanı,yanağıma sinecek avuç içlerinin sıcaklığı ve ilk defa gözlerimi dolduracak gerçek bir bakışın beni hepten saracağı. Bekliyorum. İçimde yandıkça kavrulan, kavruldukça harlanan o vuslatın ne vakit geleceğini bekliyorum. Sevgilim anladım mana yok kelimelerimin seni yaşamadığı her günde. Şimdi akşamın bu kör karanlığında mamafi konuşmak ve anlaşılmak senin dilinle en çok mümkünken ben neden bu kadar uzakta, ben neden sessiz özlemlerde, ben neden bu dalgınlıkla öylesine duruyorum hala burada. Sevgilim bilmiyorsun, sen yaşanacak bir ömür bahşettin bana. ben nasıl sevmeyeyim seni. Ben en çok nasıl sevmezdim seni.
Bana gelmelerin bende neleri var ediyor bilseydin, aynaların senden sonra artık bir anlam ifade etmediği fikrinin ne kadar kabul edilir bir gerçek olduğunu anlardın. İçimin o en olmayacak şeylerini bir çırpıda nasıl da mümkün kıldığını bilirdin. Seni düşünmek, şüphesiz bir çağı kapatıp "sen" çağının varış başlangıcıydı. Aklıma kelimeler sığmıyor seni yazmaya çalışırken. Çünkü; hiç bir kelam varlığına karşılık gelecek bir başka cümleyi bulduramayacak kalemime. Çünkü sen cümlelerin en oluru, en olmayacak sonların başlangıcı ve nihayetinde bir duygunun yaşayacağı o son noktaydın. Sol yanımdaki kederi alıp, sağ yanağıma mutluluğu bir dudak kıvrımına bırakandın. Ben nasıl sevmezdim seni. Ben nasıl en çok sevmezdim seni.
