Vedası Zor bir Ayrılık Bu
Vedası zor bir ayrılık
Gökyüzü karanlık kokuyor şimdi
Yüreğim yalnızlığın eşiğine beş kala
Sevmenin soğumasına bir adım uzaklıkta
Bir mutsuzluk ki sorma!
Acılardan yoğrulma
Canı çekiliyor insanın be!
Ağlamalara boğulmak istiyor da, gururundan bir nebze olsun eksiltmiyor
Eksiltemiyor…
Uyumalara direnen gözler peydah oluyor sonra
Acısı normalleşiyor insanın
Ya da normal olana boyun eğmekle başlıyor veda
“Veda” diyorsun adına
Gelmişine, geçmişine, sevgisine, zamansızlığına, olmayışına sövemiyorsun da
Bir kuru vedadır diyorsun adına
Bir Veda ki sorma
“Öldüm Ağlasam Ne olur “azabında
Bir kere ölsen bin kere ölmekten iyidir diyorsun
Ama ölmüyorsun, iyi ki de ölmüyorsun
Ölmek de bir vedadır sonuçta.
Ama önce onun öldüğünü bilmek
Mezar taşına biriken mektupları bırakmak istiyorsun bir bir
Böyle böyle anlaşılmayı bekleme tesellisi
“Anlaşıldım şimdi artık bak” demek vedası
Vedası, en güzel olanını karşılama telaşında
Mektuplar toprağa karıştığı vakit biliyorsun
Bu bir vedanın en güzel sonu
Toprağa, kalbinin gözyaşlarının karıştığı
Hiç olacak iş mi?
Veda en güzel kavuşmasına teslim oldu
Ayrılık diyorsun ya adına
Dilinde bin eksik cümlelerle
Vedası zor bir ayrılıktı bu…
