W.S. Merwin'in "Thanks" Şiiri: Kırık Bir Dünyada Minnetin İsyankar Cesareti

Yalnızlık, kayıp, savaş ve kalp kırıklıklarıyla gölgelenen hayatlarımızda, soykırımlara ve sıradan zalimliklere tanık olurken minnet duymak kolay değil. Ancak belki de bizi kurtaracak olan tek şey, suçlama hırsıyla dolu bu zamanlarda güzeli övmek, var olanı sadece var olduğu için kutsamadan onu takdir etmektir. Sanatçı ve şair Rachel Hébert'in neredeyse dayanılmaz derecede güzel "Book of Thanks" adlı eserine olan yakın ilgim, W.S. Merwin'in (30 Eylül 1927 - 15 Mart 2019) "Migration: New & Selected Poems" adlı kitabındaki bir şiirini hatırlattı. Bu kitap, ruhunuzun en derin köşelerine yerleşip orada kalıyor. Merwin'in "Thanks" adlı şiiri, gece çökerken köprülerde durup korkuluklardan eğilerek, cam odalardan ağzımız dolu yemekle çıkıp gökyüzüne bakarak teşekkür ettiğimizi anlatıyor. Hastanelerden, saldırılardan, cenazelerden sonra; tanıdığımız tanımadığımız ölülerin haberlerini aldıktan sonra bile teşekkür ediyoruz. Telefonlarda, kapı eşiklerinde, arabaların arkasında, asansörlerde; savaşları, polisin kapıyı çalmasını, merdivenlerdeki dayakları hatırlarken teşekkür ediyoruz. Bankalarda, yetkililerin ve zenginlerin yüzlerine, hiçbir zaman değişmeyecek olan herkese karşı teşekkür etmeye devam ediyoruz. Hayvanlar etrafımızda ölürken, duygularımızı alıp götürürken; ormanlar hayatlarımızın dakikalarından daha hızlı yok olurken; kelimeler beynin hücreleri gibi dağılırken; şehirler bizi kaplarken daha hızlı teşekkür ediyoruz. Kimse dinlemiyorken bile teşekkür ediyoruz, karanlık olsa bile.