Tanrı Senin Şairin

Tanrı senin şairin; yaratmamış yazmış.
Alelade binlerce kitabın arasında buldum seni.
Yırtık, tozlu ve eski bir kitabın sayfaları arasında.
En güzel şiiri sendin o sayfaların.
Tanrı yazmıştı, kayboldum...
Ezberledim her satırını.
Her noktanda ah çektim.
Kimse bilmez, çay içerken okudum seni.
Seni en iyi ben okudum.
Gözlerin; bu şiirin en can alıcı satırı...
Çayı değil gözlerini içtim mesela.
Kimse anlamaz, apartmanların arasından yıldızları izlerken okudum seni.
Ufacıkken, küçücükken devlerin arasında ben okudum ellerini.
Kafiye dudaklarını yalnızca ben okudum.
Bazen öyle bir sever ki insan bir şiiri.
Canına okur.
Canına okudum yüreğinin.
Tanrının yazdığı bu şiirin her satırını öperek okudum.
Güneş ve etrafında dönen gezegenler... Sen ve etrafında insanlar...
Güneş ve ışığı Sen ve gözlerin...
Güneş ve sıcaklığı Sen ve gülüşün...
Evrenini ben okudum, yörüngeni ben...
Yandığını ben okudum, yaktığımı ben.
Dumanını okudum ve sonra. Sonrası özlem.
2016 - Burhan İrkilata