S'ye mektuplar
ÜÇÜNCÜ GÜN
Birgün geçti gitti bile seni göremeden.İzin gününde sana görünmeden uzaktan seyretmek sanki aslında hiç yokmuşçasına.Yanına gelecek cesaretim yokmuş demekki.Gerçi cesaretten ziyade bahane üretemedim desem daha doğru anlatmış olurum sanırım.Sessizce bir köşeden seni seyretmek ama her anını saniye saniye.Herşey ağır çekimde sanki.Senle tanışmış bir insan nasıl yaratıcı reddedebilir aklım almıyor.Bu kadar mükemmel bir varlık nasıl rastgele oluşabilir.Ben sana bakınca yaratanın bütün güzelliğini görürken nasıl kayıtsız kalınabilir.
Hayatta herşeye geç kaldığımı düşünerek geçti ömrüm.Muhtemelen gün gelecek sana da aynısını söyleyeceğim lakin şu anki düşüncem iyiki şimdi şuanda kalbime düştü onun gülüşü demekten kendimi alamıyorum.Zaman sürekli biryerlere sürüklerken ilk defa senin yanında durduğunu hissediyorum.İçimde yıllardır tanıyorum bu kızı hissi.Belki reenkarne olmuşuzdur ve farklı bedende seni sevmişimdir yahut daha dünya kurulmadan ruhuna tutulmuşumdur bilmiyorum.Ama bu ses bu nefes bana hiç yabancı gelmiyor.Yıllardır ararken artık buldun düşüncesi.
Epey zaman oldu günler aylar hatta belki asırlar geçti sensiz.Yalandan gülücükler armağan ettik hayata.Veyahut şu zamana kadarkiler hep zannetme üzerine kurulu boşlukmuş.Zamanın neresinde olursan o tarafı gerçek gelirya.Benim senleyken gerçekle bütün bağım kopuyor.Senin dışında kainatta olan herşey deli saçması.Sadece sen ol yanımda yakınımda canımda.Zaten yaşamak için insana ne gerekirki.Bi ses bi nefes bide ruh.Gerisi teferruat ve boş lakırdı.
Teşekkür ederim bana yaşattığın eşsiz duygu için
Teşekkür ederim bana yaşamayı hatırlattığın için
