Avuç içlerimde seni görmeden başlamıyorum işime gücüme.

Besmele çekercesine çekiliyor kanım baştan aşağıya.

Biraz daha aşağıya inince orta çağ incillerinin üçüncü büyükümsüsü ayetleniyor.

Duru bir kadın çekiyor kulaklarımdan.

Tütün yapraklarının kırılışını işitiyorum, belki de kuruyuşunu hissediyorum lakin çok karışık geliyor bu ara herşey neyin kime ait olduğuna emin olamıyorum.

Çabuk sıkılıyorum, bunu hep yapıyorum senin de alıştığını umuyorum.

Çeviriyorum...

.

Homurdanıyorum sesime.

Baskısı baskı geliyor dayanamıyorum, dayansam da beceremiyorum.

Bazen beni de anlamıyorlar yabancılaşmıyorum ama birşeyleşiyorum.

Belki de denizler o kadar büyük değildir?

Ve belki penguenler bilerek uçmak istemiyorlardır?.

Çeviriyorum...

.

Kozalak boyuyorum.

Dikine tutup döndürüyorum sonra.

Bana benzetiyorum, beceremiyorum yine hatırladım.

Ellerim hep yanlarımda.

Ayaklarım ayaklarımda.

Bak ben sana başka bir şey anlatıyorum aslında, gözünü kulağını kapa ağzında girip burnundan çıkma niyeti bu yaklaşımın yaması.

Saçı başı yolunmuş parkların.

Cam kırıkları kaldırım taşlarına işlemiş sıcaktan.

Bu adamların hepsi delirmiş.

Sıkıldım...

Çeviriyorum...

.

Başka bir aşka kat çıkıyorum.

Benim de kanunsuzluğa hakkım olduğunu varsayıyorum.

Saymaya çekindiğim onca şey birikmişken bunu saymanın çok göze batmayacağını düşünüyorum.

Hemen esiyor, akıp gitmesi işime geliyor.

Gelmeyen bir sürü şeyi inatla beklerkene adımlıyorum.

Uyuşmayı sevmiyorum.

Sevdiğim bi' uyumak bunu başa tutturuyorum.

Error is loading...

Çeviriyorum... 

Tay'ların AT oluşlarını izliyorum anahtar deliklerinden.

Gece karanlığı çalınınca duvarların arasında dans eden kadınlar biriktiriyorum,

Yalnız başlarına.

Saçlarında ölme halleri hayaller ötesinde...

Uykuya dalışların yalnızlığında kalıyorum sen uyuyunca...

Yalınayak durumların söz bitimlerine noktalaşıyorum bazenler de.

Vurup çıkayım, dönüp gideyim, kalıp öleyim düşüncelerinin mütemadiyen durakları sayılıyorum yolculuklarda.

Sıradaki düşünce ; göğe çıkayım...

Boş bakışlarını suratımda yakaladığım her an anlamadığını fark ediyorum.

Bir gün anlar belki diyorum içime beri.

Her zamanki halim ağzımın içinde konuşuyorum işte...

Büyüyorum yıllar içinde, boyumun hangi ağaca tekabül ettiğini takip edemiyorum.

Karış hesabına vurarak buluyorum kendimi nicelerde.

Ama babamı ne zaman görsem rüyalarımda kazık kadar olduğumu duyuyorum uyku aralarında.

Kazıklaşıyorum sanırım anladığım kadarıyla.

Yokuş başlarını hatırlamıyorum, sonlara yuvarlanıyorken.

Çırpınmanın manasız olduğunu söylemiştim ya, geciktirmeyi sevmiyorum.

Bıraktığım hiçbir şeyi yerinde bulamıyorum mesela.

Nerede bıraktığımı unutuyorum çünkülerde.

Bak yine akışına bıraktım kayıplardayım mesela...

Buram buram uyku kokuyor gece-gündüz halleri.

Kabuklar bağlıyorum kaburga aralarıma.

Dört bir yandan kuşatıyorum içimi delirircesine.

Uzun soluyorum bak!

Köprülerin altlarında akıyorum nehirleşerek.

Sonra...

İşte o an, tam da bu an.

Çekip bi' sigara yakıyorum.

Ah diyorum, ne güzel bir şeydir omuzlarından öpmek... 

Kuru bir nefes boğazıma düğümlü kursağımda takılı bir sürü sarılış.

Yorgun uyanıyorum uykularından, durup duruyor içimde bir karga.

Herşey bir şeylere benziyor, bir sen sana benzemiyorsun kısalırken zaman.

Ne oluyor böyle bu nasıl bir biçim?

Düşlerim kırılıyor yastığa başımı koyduğum anlarda.

Dalıp gidiyorum, sen uzaklaşıyorsun güneş tepeden vuruyor gölgen uzuyor sen uzaklaşıyor.

Benim köklerim var koşamıyorum, yetişememek yetememeye tekabül ediyor.

Başım bağlı uzasam biraz yetişirim ama bağlı başım.

Saçlarım saçaklarım büyüyor kuşlar yuvası nasıl çok gürültü.

İçim susmuyor sussa belki ölmüş oluruz, ama susmuyor.

Büyüyorum, büyüdüğümü hatırlıyorum.

Çünkü kolay olmuyor.

Öp ulan beni, sevişelim bu çiçekler nasıl yeşersin başka diyorum, diyorumda, bu - da- ayrı mı birleşik mi onu da bilmiyorum.

Sen şimdi uyuyorsun ya, boğazına çöküp içine akıp geleyim istiyorum.

İstediğimle kalıyorum olmuyor, büyüdükçe

olduramamanın gerçekliği vuruyor.

Büyümenin de amına koyayım (de ve da) 'nın da... 

Bazen ne düşündüğümü düşünmeden düşünürüm ben.

Çırılçıplak denize girdiğim zamanlar bu zamanlar hatrımda öyle hepsi...

(Burası burada değil artık, şehrin sokakları hâlâ denize çıkıyor ama ben koşmayı sevmiyorum. Ama ne zaman senin siluetin vursa bir yerlerden bana, nabzım koşmuşçasına yükseliyor, heyecandan elim ayağım titriyor. Senden kaçmam gerektiğini düşünmeye başladım.)

Çiçeklere isim vermiştik, saksıların üzerine birbir yazmıştık, silinmiş adları.

Ama çiçekler hâlâ biliyor verdiğimiz adları unutmamışlardır.

Bazı geceler sana uyanıp bir sigara içiyorum, Senin kokun çalınıyor birden burnuma, nedendir biliyorum.

Özledim sanırım.

Oysa elle tutulur gözle görülür değil özlem denilen bu his, soyut bir ağırlığı var kendince. Ama ben seni ne zaman özlediğimi hissetsem somut bir ağırlık çöküyor omuzlarıma, özlemekten şikayetçiyim anlayacağın...

" Sezen Aksu - gel kavuşalım artık"...

(Derin derin iç çekmek çok hoşuma gidiyor benim. Dünya, ciğerlerime doluyor sanki kiriyle pasıyla. Dalıp gitmenin kolaylığını keşke kalkıp gitmeye yamasalar ikiside eşit olsa. Parmak şıklatmak kadar kolay gelebilsem uyku aralarına, ama varabildiğim yer şuan iki dere arasında sıkışmak ironik...)

Ve atlar koşuyor şimdi gece karanlığında, nasıl anlatayım ben sana bunu görmen gerekir, gölgeler boyunca uzayıp giden düşler var heybelerinde. Bir kadın kırdı beni, ortadan ikiye yarıldım. Şimdi çatlaklarımdan sızan gece ve atlar var. Tepelemesine yığılıyor önümde şarkılar, çekip birini suratına vuruyorum.

Sanırım bazı kadınlar vicdansız doğuyor, bu konuyu belirtmem gerektiğine inanıyorum - inandım...