Fırçayı elime alıp bir ressam edasıyla

Önce şu güneşi kaldıralım dünyadan

Senin olduğun yerde güneş bir fazlalıktır adeta

Bir nehir çizelim suyu tüm dünyaya yayılan

Saçının değdiği su

Tüm dünyayı güzelleştirecek sonuçta

Bir hava pompası oluşturalım

Üflenilen havayı tüm dünyaya yaysin

Her sabah uyandığında üfle ki 

Dünya senin nefesinle güne başlasın

Buraya hiç çiçek koymuyorum

Sonuçta adım attığın her yeşillik

Bir gül bahçesine dönüşüyor ya

İşte şimdi seni çizmeye başlıyorum

Saçların bana denizi anımsatıyor galiba

Her telini çizdiğimde

Hissediyorum denizin o derinliğini adeta

Gözlerinde sonsuzluğu gördüm

Gündüz vakti kaybolan yıldızlar

Sanki gözlerinde saklanıyorlar

Dudaklarına geldim tebessümünü çizmeye

Fırça kırıldı dayanamadı mükemmelliğine

Yeni fırça aldım gülüşünü yansıttım

Gülüşünü tüm dünyaya bir fırça ile saçtım

Üst üste diziyordum hepsini

En üstteki bulutlara değer diye belki

Tüm kelimelerimi tüketmişim sahi

Hepsini yan yana koymam gerekiyor imiş

Belki o zaman adına şiir denilirmiş

Hatta arkamdan şair diye seslenirlermiş

Kelimelerimi aşağı çektiler beni kızağa

Alırım belki bir sonraki nefesi önümüzdeki yaza

Cehennem dediğinde bir tutam ateşe bakar ya

Beni kelimelerimden ayırdılar tutarsızca

Zaman her geçen saniyede 

Tik tak ile kulağımı dolduruyordu

Akıp geçen şu zaman

Zamanı durduran ise tek bir an

O anı yaratan gözlerinden çıkan

Gözlerime ulaşana kadar dünyamı aydınlatan

Dünyam karanlık çoğu zaman

Bu dünya aydınlanacak elbet aydınlanacakta

Kim bilir nerde ne zaman

Gözlerin değdiği anda dünyamı aydınlatan

Ama bir an, bir saniye, kısa bir zaman

Bu karanlığı dağıtacak olan dudaklarında saklanan

Her bir kıvrımı etrafımı kaplayan

Her kıvrımında bir adet yıldız barındıran

Tebessüm dudaklarında bir gül misali açan

Her açışında binlerce yıldızı gözlerime sunan

Bu dünyayı ebediyeten aydınlatan

O tebessüm bir ömür yetecek sanırsam