Bir ısırıkla devrildi gök kubbe,

Yasak meyve mi dediniz?

Oysa sadece güneş tadı vardı üzerinde,

Ve biraz da merak insan kadar masum.

Yılan mı kandırdı bizi?

Hayır, o sadece doğanın avukatıydı,

Savunmasız aklın içinde dönen bir soruydu:

"Gerçek neden uzakta durur da,

Her zaman elin eriştiği dalda asılı kalır?"

Biz cennet dedik, onlar mülkiyet anladı,

Biz özgürlük dedik, onlar kural yazdı.

Bir ağacın köküyle pazarlık olmaz ki!

Ama onlar toprağa söz geçirdiler,

Ve bizi göğe küstürdüler.

Ter damlattık toprağa,

Çünkü ter, artık bir işti,

Ve Havva'nın gözyaşları

Yalnızca nem değildi bir yerçekimi suçlamasıydı.

Ey Tanrı,

Sen ki kudretiyle evreni dokudun,

Neden ipliği Adem'in kaburgasından aldın?

Bir kemikten örülen kadın,

Neden bütün dünyanın suç ortağı?

Cennet dedikleri belki de sadece

Sürgünü haklı gösterecek bir dekor,

Ve biz...

Biz sadece seyirciydik,

Perde açıldığında zaten oyun başlamıştı.

Toprakla tanıştırıldık, ne garip bir vaftiz,

Çamurdan geldik derlerdi ya hani,

Biz çamura döndük.

Her sabah yeniden yoğrulmak için.

Göğe uzanamadık artık,

Zira gök, “izin verilmeyen alan” oldu.

Bulutlar bile dilekleri geri çevirdi,

Ve yıldızlar…

Artık sadece navigasyon aleti!

Adem sabanla barıştı,

Tırnakları dua değil, nasır tutmaya başladı.

Havva, her doğumda

Bir cümle eksildi dualardan

Ve her bebek, cennetin eksik bir tuğlası gibi indi yeryüzüne.

Bilgi miydi suçumuz?

Oysa sen de bilirdin Yaradan,

Cehalet uzun sürmez merakla yoğrulunca.

Bir bilgiye el uzatmakla,

Bir kıyamet başlatılmaz ya...

Yasak elmayı suçladılar,

Oysa meyveydi sadece, bir sebzeyi mi seçseydik?

Belki de suç;

Elmayı elma yapan zamandı,

Veya kabuğundaki parlayan “özgürlük” yazısı.

Yılanı astılar dilinden,

Ama kimse dinlemedi:

“O sadece rehberdi, harita bizdeydi,”

O yılan belki de sadece

Bizim iç sesimizdi,

Hala içimizde kıvrılan.

Ey Tanrı,

Sen ki sonsuz merhametle anılırsın,

Neden ceza ebedî?

İlk hataya ömür boyu sürgün mü düşer?

Yoksa biz, merhametin karşısında

Çok fazla “insan” mı kaldık?

Ve zaman,

Bize öğretti kendini;

Takvimler yaratıldı çünkü cennette saat yoktu,

Ama sürgünde her şey sayılır.

Her nefes bir borç,

Her gülüş bir isyan artık.

Cennetin sesi sustu kulağımızda,

Rüzgar hâlâ esiyor ama artık "kutsal" değil,

Biraz serin, biraz yorgun sadece.

Belki de kovulmadık biz,

Belki cennet kaçtı

İnsan yaklaşınca uzaklaşan bir sır gibi.

Havva artık susmayı öğrendi,

Çünkü her sözü tarihçilerin suç kaydına yazıldı.

Adem, her gece rüyasında

Elmayı değil, ağacı kesmeyi düşündü.

İntikam değil bu,

Sadece köksüzlükle başa çıkma çabası.

Çocuklarımız oldu çokça...

Kimi çoban, kimi katil...

Yani bizden doğan her şey,

Hem suçun hem kefaretin mirasçısı oldu.

Ve her doğan çocuk,

Cennet kapısından biraz daha uzak doğdu.

Ey ilkbahar,

Sen bile utanmıyor musun bu oyuna dahil olmaktan?

Her çiçek açışın,

Havva'nın gözlerinin doluşunu hatırlatıyor.

Ve her solan yaprak,

Adem’in suskunluğuna yazılmış bir ağıt gibi.

Ey Tanrım...

Bir gün affeder misin bizi,

Yoksa biz çoktan affedip seni mi unuttuk?

Ve şimdi biz

Tarih boyunca yürüyen terli gölgeleriz,

Cenneti ararken şehirler kurduk,

Ama hep bir bahçeyi özledik.

Suç bizde mi, senin beklentinde mi?

Kim bilebilir?

Belki de bu hikâye

Elma değil, aynaydı baştan beri.

Ve biz...

Sadece bakmaya cesaret ettik.

hiçbir posta kutusuna uğramadı.

Zarfı yok, pulu yok, ama içi yanık.

Biraz Yusuf gibi,

biraz Züleyha gibi…

Ve en çok, senin olmadığın gibi.

Gözlerinle başlıyor her gece,

düşlerinle bitiyor.

Ama sen yoksun.

Oysa en çok

gözlerinle uyumak istiyordum

ve sevginle uyanmak.

Biraz çay demledim az önce,

içinde sen yoktun,

o yüzden demine bile üzülmedim.

Eskiden şiirler yazardım,

şimdi yazdığım her satır,

yavaş yavaş seni unutmaya çalışıyor.

Ama olmuyor.

Şiir değil bu artık,

bir tür unutamama ritüeli.

Sen gelmedikçe

ben çoğaldım.

Bir yanım seni beklemeye devam ederken,

diğer yanım sana dair ne varsa

gömüyor gecelere,

sessizce…

İsyan edemiyor artık.

Sevmek,

biraz da susmakmış meğer.

Bir fotoğrafın vardı,

köşesi kıvrılmış bir sonbahar gibi.

Bakınca içim üşüyor,

ama yine de saklıyorum…

Çünkü silmek seni öldürmek gibi geliyor,

ve ben hâlâ katil değilim.

Bir gün bir sokakta yürürken

ansızın adını duysam,

adımı unutacak kadar yanarım.

Çünkü sen,

benim en güzel unutamadığımsın.

Şimdi rüzgâr esiyor dışarıda,

adı bile sensizlik.

Camı kapatmıyorum...

Belki üşürüm de

senin kollarını hatırlarım.

Artık seni sevmek,

yalnızca içimdeki yankıya dokunmak gibi.

Sen susuyorsun,

ben duymaya devam ediyorum.

Bir aşk biterken konuşmazmış zaten kimse.

Biz de öyle sustuk…Sen,

yarım bırakılmış bir hikâyenin

en çok özlenen kahramanı oldun.

Ben ise

son sayfası boş kalmış bir kitap gibi,

rafına iade edildim hayatın.Belki de

en doğru sevmeyi

en yanlış zamanda öğrendim.

Ama ne fark eder,

sen çoktan başka bir zamanın

içinden geçip gittin…Ve biliyorum,

sen hiçbir zaman gelmeyeceksin.

Ama ben,

her sabah sen geliyormuşsun gibi

giyinmeye devam edeceğim

içinde yokluğun var.

İçtim…

Bir yudum,

boğazımda seninle yandım.

Pencereye yasladım omzumu,

cam bu, soğuk olur,

ama ben alışkınım,

senin olmadığın her yer soğuktur.

Yolları saydım,

gelmediğin kadar uzunlar.

Bir umut uğruna,

Her sabahı akşam ettim.

Ve her akşamı...

İçinde sen olmayan sabahlara küstüm.

Sen,

uzak bir şehirde

belki başka bir ömrün penceresindesin.

Ben,

sensizliğin tam ortasında

sana dair ne varsa özenle saklamaktayım.

Yalnızlıkla arkadaş olduk artık,

adını anınca gözlerim buğulanıyor.

İçimde sen,

dışımda dünya,

ikisi birbirini hiç anlamıyor.

Kalbimle aklımı barıştıramadım,

kalbim diyor ki: “Git!”,

aklım diyor ki:

“Zaten orada hiç olmadı ki…”

Ve sen,

hiçbir zaman tam gelmeyen bir minibüs gibi,

hep gelmekte olan,

ama asla inmeyen bir yolcusun bana.

Bir fotoğrafın var elimde,

gözlerin bana bakmıyor.

Zaten sen bana hiç

doğru dürüst bakmadın ki.

Hep kenarından köşesinden sevdin beni…

Ben seni merkezimden.

Şimdi yağmur yağıyor,

balkona çıkamıyorum,

çünkü seninle ıslanamadığım her yağmur,

beni biraz daha kurutuyor.

Anladım ki;

Kavuşmak bizim neyimize?

Biz,

aynı şehri bile yanlış saatlerde yaşayan

iki yabancı gibiyiz artık.

Ama bil ki,

bir gün gökyüzü bile unutur bulutları.

Ben yine seni,

unutamam.

- Mehmet Barış Tekyol 

kalbimde umut dolu bir parıltı,

ve elimde bir demet çiçekle

beklemenin hayalini kurduğum

dutlu çıkmazında...

koca bir düğüm boğazımda,

dumanlı siluetler gözümde,

ve yanan sarılı tütün elimde

bekliyorum köşebaşında..

sonra aralandı o siyah demir kapı

sen çıktın minik adımlarla dışarı

duvarlarda kahkahaların yankılandı

seksek oynayıp ip atladın

yere düştün dizin yaralandı 

ah dedin, benim yüreğim sızladı.

acı bir vuslat kapladı her yerimi 

yıllar önce tanımış olsaydım seni

birlikte büyürken görmek isterdim bizi

şimdiyse hiç yaşanmamış seneleri 

özleyerek ağlatıyorum kendimi.

sen büyüdün, ben seyrettim

uzaktan, sessizce, iz bırakamadan.

heyecanına, düşlerine, hayal kırıklıklarına

yoldaş oldum ama dokunamadım.

zaman geri sarılsa, yollar bükülse

tanır mıydım seni en başında?

birlikte büyür müydük aynı ağaç altında?

veladalaştım sen 18'e varınca

kayıp beni bulup bas bağrına. 

belki de vedalar hep böyle olur,

eksik, buruk, tamamlanamayan…

elimde biriken kırık hayalleri

Belkıs'ın tamircileri onarabilir mi?

ya da…

kim böyle sever de hiç dokunamaz?

- Mehmet Barış Tekyol 

mor lavantaların kirpiğinden düşen

ilk gözyaşıydın…

Tütün gibi sarıp sarmaladın beni;

ben, kül olmuş bir halk masalının

ağzı yanık eşek arısı.

Sol cebimde bir ütopya taşıdım sana gelirken,

diğerinde ağlamaklı bir özlem…

Sen lavantanın dilini bilen

ve benim için polenleşen kadın.

Şimdi söyle bana,

hangi şiir yakışır senin gözlerine?

Gökkuşağını çatlatan

o kirli kahve bakışına?

Ben seni,

Tek yolun engebeleriyle sevdim.

Bir sevda ardında

sana yazılmış

ilk ve son şiiri taşıdım.

O şiir,

bir bebeğin ilk nefesi kadar saf,

bir mitingin ortasındaki

annelerin çığlığı kadar gerçekti.

Ben seni,

ellerinle toprağı okşarken sevdim,

ellerinle gökyüzünü bölerken.

Bir elinde süslü bir defter,

diğerinde yaralı bir kedi vardı.

Gülüşünle,

cezaevlerinin rutubetini kurutan kadındın sen.

Ben sana dokunamadım belki,

ama her gece,

bir mermi gibi kalbime saplanan adını

ranzama kazıdım.

Bir müebbet gecesi gibi geçtin içimden,

bozkırdan geçer gibi,

göğü delip geçen bir ışık gibi…

Sen benim

ölümle kol kola duran devrimimsin.

Bense,

bir parkta, gözaltında kaybolan

bir gencin cebinden çıkan şiirim.

Sana dair her şey yarımdı.

Yarım kalan mektuplar gibi,

yarım kalan düşler gibi…

Ama bil ki,

her eksik yanımı

seninle tamamladım.

Bir kadını sevmek,

bir halkı sevmek gibiydi.

Zor,

ama imkânsız değildi.

Ben seni,

yıkılmış şehirlerin enkazında aradım.

Ve buldum;

bir kız çocuğunun saçındaki tokada,

bir annenin tencere dibindeki umut kırıntısında.

Seninle konuşurken,

dilimi unutuyorum bazen.

Çünkü sen,

dilime sığmayan bir isyandın.

Ve ben,

şiirle konuşmayı öğrenmiş bir devrimci.

Ah sevgili…

Bir gün,

bir gece ansızın,

adını haykıracağız meydanlarda.

Ve sen gülümseyeceksin,

tüm afişler senin gözlerini taşıyacak.

Ve o gün,

hem seni

hem devrimi öpeceğim alnından.

MEHMET BARIŞ TEKYOL