Bir Ağustos Akşamı 

Bir ağustos akşamı, köşeme çekilmiş, yıldızları seyrediyorum
Seninle bir olduğumuz hayaller kuruyorum;
Her sabah gözlerimi açtığımda seni görmek,
Kalbinin derinliklerindeki kor olmak istiyorum.
Gözlerindeki ay ışığında yolumu bulmak,
Damarlarında akan kan olmak istiyorum…
Ben kısaca sen, sana karışmak istiyorum.

Yüreğindeki okyanusta dalgalarla yüzleşmeyi,
Gönlündeki çarmıhta tekrar tekrar ölüp dirilmeyi…
Aklından, düşlerinden kaybolmak istemiyorum.
Sevgilim, ben seni bir annenin şefkatiyle,
Bir babanın huzur ve güveniyle sevmek istiyorum.
Karşılık beklemeden… sadece olduğun gibi.
Ben kısaca sen, sana karışmak istiyorum.

                                                                            Tahir Özdemir

Adı Anılmadan

Divânedir gönlün, kırılmaz asla,
Mihnete bürünmüş beden, pasla.
Feryâdın yükselir semâya doğru,
Hicranla titrerken düşersin yasla.

Bitâp bir yürektir suskun hâlinde,
Çabalar tomurcuk, solsa da günde.
Sabr ile büyürsün dikenli yerde,
Gam yükü çökmeden her nefesinde.

Mecnûn kesilirsin bir tebessüme,
Can feda edersin her bir isme.
Bazen bırakmak gelir içinden,
Ama dönersin yine o derin hisle.

Feryâd edersin, kısılır sesin,
İçinden geçer ki: “Yoruldum kesin.”
Lâkin hicâpla eğilir bedenin,
Kader deyip geçersin yeniden, sessizsin.

Ve bilmez, bilmez ki ne kıymette durur,
Bir solukla âlem yerinden savrulur.
O varsın, dünya yıkılmaz üstüme,
Adı anılmadan kalbimde doğrulur.

                                                          Tahir Özdemir

Yağmurla Başbaşa

Sevmek isterim, yaşamakla bir,
Ama içimde fırtına, dinmez birikir.
Her damla, geçmişten kalan bir iz,
Her şimşek, korkularımdan bir tiz.

Kalbim limanda, terkedilmiş gemi,
Bekler durur seni, bile bile kimi.
Rüzgâr konuşur, gecenin koynunda,
Düşlerim paramparça suyun altında.

Gök gürler içimde, yankısı hüzün,
Sensizlik dokunur her gece üzün.
Ne zaman gülerim desem içimden,
Bir sızı düşer gözlerimin izinden.

Islanırım limanda, yavaş ve sessiz,
Bir sigara yanar, dumanı biçimsiz.
Kül olur hayaller, savrulur gece,
Yağmurla konuşur yüreğim ince.

Son sözü yağmur söyler gecede,
Ben susarım, kalırım bir hecede.
Sen çoktan gittin, iz bile bırakmadan,
Ben hâlâ beklerim, gelmeyeceğini bile bile.

                                                                     Tahir Özdemir

Küllerden Doğan Kadın

Bir kadın düşün, yüreği yara,
Savrulsa da rüzgâr, yıkılmaz asla.
Düştü mü yalnızlık iner omzuna,
Yine de tutar göğsünde sabrını.

Her sabah yeniden toplar kendini,
Öper sessizce yavrusunun tenini.
Her damla yaşında bir dağ erirken,
Gönlünde açar güller derinden.

Ne gece yıldırır, ne taşlı yollar,
Sükût eder, sessizce yürür.
Bir çift minik göz için yanar durur,
Gül olur acıya, küllerle yoğrulur.

Dost bilmez onu, dünya bilmez hâl,
Bir dua gibidir gözlerinde mâhâl.
Ne kurşun işler, ne de gamın sesi,
O kadın ki sabrın en asil nesli.

Çekse de yükü, titremez beli,
Her sancı büyütür onda bir çiçeği.
Kırsa da zaman, incitse kader,
O yine yürür, yüreğini örter.

Ey âlem! Gör ki bir kadın nasıl yanar,
Küllerinden nasıl bir dağ doğar!
Her çığlığında aşkın eski şarkısı,
Her adımında yankılanır şehnazın yankısı.

                                                                    Tahir Özdemir

Yağmur tane tane iniyordu toprağa
Üşüyordu bedeni, sarılmış soğuğa
Yaslanmış oturmuş, kaldırım taşında
Yüreği ıslak, suya basar her adımda

Gözleri cam gibi, kırılmış her yanı
Konuşmaz olmuştu, susmuştu zamanı
Bir çocuk beklerdi, içinde her anı
Kırık bir masaldı, anlatmaz rüyasını

Masum bir çocuktu, öylece beklerdi
Bir çift güzel sözle kolayca gülerdi
Yaşanmamış düşler kalmıştı içinde
Bir mezar gibiydi kalbi, kimse bilmezdi

Ölüm kolay geldi yorgun bedene
Yaşam arardı bir tutunma nedenine
Bir söz vermişti kardeşine
“Dayanacağım” dedi, kendi kendine
                           
                                                 Tahir özdemir

Gecenin omzuna başımı koydum,
Kaybolan yıllarıma bir yön sordum.
Yüreğime hicranla dert doldurdum,
Kalbim ağlarken bir ışık oldum.

Sana tutunurken kendimden koptum,
Bir gülüşün uğruna bin kez yandım.
Bir duaya döndün, ben seni andım,
Sen unuturken… ben içimde kaldım.

Bir hayalin gölgesinde yürüdüm,
Sessizliğe her gece seni dürdüm.
Zaman yavaşladı, içimle küstüm,
Bir tek kelimene ömrümü gömdüm.

                                                         Tahir Özdemir

Yüreğime bir kor düştü seni görünce,
Güller soldu, rüzgâr esti bir tek sözünce.
Bakar mı dedim, hisseder mi hâlimden,
Bir meltem gibi savurdu ruhumu derinden.

Sessizce izledim seni yapraklar arasından,
Bir turna misali süzüldün uzaktan.
O kadar çok istedim ki sesini duymayı,
Gözlerinde bahar olup yeşermeyi candan.

Gönlüm bir menekşe, sana meyleder,
Görmesen de, bilmesen de yine bekler.
Açılmak ister, çağlayanlar gibi,
Ama korkar, rüzgâr eserse uçup gider.

Yağmur sonrası toprak gibi kokunu özlerim,
Rüzgâra karışır, kaybolur diye titrerim.
Ümitsiz hayaller içinde seni düşlerim,
Her sabah adını güneşle işlerim.

Elim yetişmez, dilim lâl olur,
Gönlümde bin ah, içim hâl olur.
Ve ben sessizce gidişini izlerim,
Adını duymak için rüzgârı dinlerim.

                                                   Tahir Özdemir

-----------------------------------------------------

Geceye bir söz verdim,

Kayan yıldıza seni diledim,

Gam yükü doldu yüreğim,

Neyleyim gönlüm, kader mecburuyum…

-----------------------------------------------------

Issız sokaklarda yankı var,

Gölgelerde saklı bir yâr

Kalbim titrerken avuçlarımda,

Gözlerimde yaş, dilimde dua…

-----------------------------------------------------

Bir geceye sığar mı bu dert?

Bir yıldız yeter mi bu hasrete? 

Sana varan her yol mu mecnûn?

Ah gönlüm, kader mecburuyum,

-----------------------------------------------------

Bir nefeslik hükmü var gecenin,

Sessizlikte kaybolur izlerin.

Yıldızlar sönerken adını anar,

Ve kalbim son kez, sana yanar…

                                                  Tahir Özdemir

Bir yol var, yok sonun,
Adımlarım yorgun, gönlüm mahzûn…
Gölgeler uzuyor sînemden,
Sesim susar, içim tuman…

Kime sığınsam, hepsi firâr,
Kime baksam, gözler hep mezâr…
Bir yük var omuzlarımda,
Hükmü ezelden yazılmış bir karar…

Anlarlar belki, bilirler hâlimi,
Ama kendi dertlerinden göremezler beni…
Sûkunette saklı bir çığlık,
İçimdeki yara, kapanmaz artık…

Yıldızlara sordum gece vakti,
Bir nefeslik çare umdum…
Kader, cellat gibi pusu kurmuş,
Suskun bakışlarda kayboldum…

Yetmez mi artık bu çile, bu dert?
Kime sesleneyim ey yüce samed ?
Bir ömür boyun eğdim yazgıya,
Bir kez de ben sormalıyım semaya:

"Nedir suçum, nedir günahım?
Niye hep ben, ne bu kader ?"
İsyân içimde, huzur elimde,
Bir çığlık var, yüreğimde…

Ve isyan ateşinde
Ömrümün orta yerinde
Kulağımda çınlayan ses:
"Kaderindir bu yük, taşıyacaksın…"

                                               Tahir ÖZDEMİR