Kör Uyku

Hikayesini bile bile oturduğumuz masalarda
Gözlerimizi birbirimizden kaçırırdık hep

Suçlusuymuş gibi en derin sessizlikte ilan ederdik aşkın kıyametini

Kaçınılmaz bir sonmuş gibi

İçine hapsolmuş görürdük birbirimizi

Kimi sevgisizlik, kimi nefret, kimi öfke içinde

Benim olduğum masalarda ise aşk yeniden doğardı inatla bir daha adınla!

Adınla yükselirdi kalabalık

Ertelenirdi o içimizdeki bütün yalnızlıklar

Bakışlarım ele verirdi çoğu zaman

Susmak saklamak isterken seni

Yadsınamamış bir gerçeklikte

Her masada yanıma otururdu hayaletin

Her anlatılan hikâye de

Her imkânsız sonda

Her çıkmaz sokaktan sen geçerdin

İzahı mümkün olmayacak bir hıçkırıkla

Gözyaşları sabahı uyandırmaya çağırırdı

Herkes uyanırdı bir sen uyanmazdın o kör uykundan

Masalar da dolaşan peçetelerde yazardı kırık kalemimin sen kokan cümleleri

Üzeri çizilmiş, ıslak kaybolmuş mürekkep arasında rastlarlardı izine

Her kadehin karşılığına bir şiir yazdığımı, bilmeden ayrılırdı masadakiler

Ben o gece imkansızlığın hazin yüzünü

Üzerine su dökülmüş peçetenin mürekkebine bıraktığım da anlayacaktım

Nereye gitsem de benimle gelecek olmanı

Herkes anlayacaktı, yine bir sen anlamayacaktın bu aşkın imkânsız yanını