Kaybolan Bahar
Bir rüzgâr gibi geçtin, ben ise ardında kalan huzursuz bir sessizlik oldum.
Kaybolan Bahar
Yüreğime bir kor düştü seni görünce,
Güller soldu, rüzgâr esti bir tek sözünce.
Bakar mı dedim, hisseder mi hâlimden,
Bir meltem gibi savurdu ruhumu derinden.
Sessizce izledim seni yapraklar arasından,
Bir turna misali süzüldün uzaktan.
O kadar çok istedim ki sesini duymayı,
Gözlerinde bahar olup yeşermeyi candan.
Gönlüm bir menekşe, sana meyleder,
Görmesen de, bilmesen de yine bekler.
Açılmak ister, çağlayanlar gibi,
Ama korkar, rüzgâr eserse uçup gider.
Yağmur sonrası toprak gibi kokunu özlerim,
Rüzgâra karışır, kaybolur diye titrerim.
Ümitsiz hayaller içinde seni düşlerim,
Her sabah adını güneşle işlerim.
Elim yetişmez, dilim lâl olur,
Gönlümde bin ah, içim hâl olur.
Ve ben sessizce gidişini izlerim,
Adını duymak için rüzgârı dinlerim.
Tahir Özdemir
