Halil İbrahim Özbay: "Geçmiş Devam Ediyor" ve Yazma Serüveni

Halil İbrahim Özbay, 2024’ün son günlerinde *Metinlerarası Kitap* etiketiyle yayımlanan *Geçmiş Devam Ediyor* adlı kitabının ilk öyküsü *Yüreğimde Yara Var*’da şu sözlere yer veriyor: *“Yazmak alışkanlığa dönüştü. Bir süre sonra kesiliverdi mektuplarım. Sütün kesilip de peynir olması gibi. Şiir oldu.”* Özbay, yazma serüveninin şiirden öyküye evrilmediğini belirtiyor. Ortaokul yıllarından itibaren hem şiir hem öykü yazdığını, bu türlerin her zaman birlikte ilerlediğini ifade ediyor. Üniversite yıllarında Orhan Veli ve Sait Faik’in etkisinde kaldığını, ancak kendini tek türle sınırlandırmaktan kaçındığını söylüyor. *Geçmiş Devam Ediyor*’da şiirsel dokunuşlar da dikkat çekiyor. Özbay, öykülerinde *“Birbirinin üzerine devrilen gözlerimizin gürültüsünden hiçbir şey duymadık.”* veya *“Öyle ya, çoktan taşa dönmüş de olsa şehirlerin”* gibi şiirsel ifadelere yer veriyor. Şiir ve öykü arasındaki sınırın belirsizliğine dikkat çekerek, Edip Cansever ve Sait Faik’in eserlerini örnek gösteriyor. Kitap, 12 Eylül karanlığına ve geçmişle yüzleşmeye de değiniyor. Özbay, *“Geçmiş Devam Ediyor”* adıyla geçmişin devam ettiğini vurguluyor. Kitaptaki kahramanlar, zamanın ve iktidarın dayattığı karanlıkla mücadele ediyor. *Bir Yılbaşı Yemeği* adlı öykü, sinematografik özelliğiyle öne çıkıyor. Özbay, kadın ve erkek kahramanların korkularını ve davranış kalıplarını ele alıyor. *Duvarlara Çarpa Çarpa* adlı öykü ise farklı bir üslup ve bakış açısıyla dikkat çekiyor. Özbay, yazma eyleminin zorluklarını ve yazarın sorumluluklarını vurguluyor. *“Yazmak yaşamak demek değildir,”* diyen Blaise Cendrars’a atıfta bulunarak, yazmanın getirdiği yalnızlığı ve fedakarlıkları anlatıyor.