Dutlu Çıkmazı

yüzümde heyecanlı bir tebessüm,

kalbimde umut dolu bir parıltı,

ve elimde bir demet çiçekle

beklemenin hayalini kurduğum

dutlu çıkmazında...

koca bir düğüm boğazımda,

dumanlı siluetler gözümde,

ve yanan sarılı tütün elimde

bekliyorum köşebaşında..

sonra aralandı o siyah demir kapı

sen çıktın minik adımlarla dışarı

duvarlarda kahkahaların yankılandı

seksek oynayıp ip atladın

yere düştün dizin yaralandı 

ah dedin, benim yüreğim sızladı.

acı bir vuslat kapladı her yerimi 

yıllar önce tanımış olsaydım seni

birlikte büyürken görmek isterdim bizi

şimdiyse hiç yaşanmamış seneleri 

özleyerek ağlatıyorum kendimi.

sen büyüdün, ben seyrettim

uzaktan, sessizce, iz bırakamadan.

heyecanına, düşlerine, hayal kırıklıklarına

yoldaş oldum ama dokunamadım.

zaman geri sarılsa, yollar bükülse

tanır mıydım seni en başında?

birlikte büyür müydük aynı ağaç altında?

veladalaştım sen 18'e varınca

kayıp beni bulup bas bağrına. 

belki de vedalar hep böyle olur,

eksik, buruk, tamamlanamayan…

elimde biriken kırık hayalleri

Belkıs'ın tamircileri onarabilir mi?

ya da…

kim böyle sever de hiç dokunamaz?

- Mehmet Barış Tekyol