Adı Anılmadan
Bazı duygular dile gelmez, sadece kalpte büyür. Bu şiir, adı anılmadan içime kazınan bir adama…
Adı Anılmadan
Divânedir gönlün, kırılmaz asla,
Mihnete bürünmüş beden, pasla.
Feryâdın yükselir semâya doğru,
Hicranla titrerken düşersin yasla.
Bitâp bir yürektir suskun hâlinde,
Çabalar tomurcuk, solsa da günde.
Sabr ile büyürsün dikenli yerde,
Gam yükü çökmeden her nefesinde.
Mecnûn kesilirsin bir tebessüme,
Can feda edersin her bir isme.
Bazen bırakmak gelir içinden,
Ama dönersin yine o derin hisle.
Feryâd edersin, kısılır sesin,
İçinden geçer ki: “Yoruldum kesin.”
Lâkin hicâpla eğilir bedenin,
Kader deyip geçersin yeniden, sessizsin.
Ve bilmez, bilmez ki ne kıymette durur,
Bir solukla âlem yerinden savrulur.
O varsın, dünya yıkılmaz üstüme,
Adı anılmadan kalbimde doğrulur.
Tahir Özdemir
